ಇದು ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದಲ್ಲ. ಆತ್ಮೀಯರು ಒಬ್ಬರು ನನಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದು. ಇದರಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಇದೆ, ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗಾಗಿ ಇದು ಬಹಳ ಅತ್ಯವಶ್ಯಕ ಎಂದು ಎಣಿಸಿ ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯರಲ್ಲಿ ಹಂಚುತಿದ್ದೇನೆ
*ಸಹೋದರ ಸಹೋದರಿಯರೇ,*
ಇಂದು ನಾನು ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ್ದಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯವೊಂದನ್ನು ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ – ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವ, ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ, ಆದರೆ ಮಾತನಾಡಲು ಧೈರ್ಯ ಮಾಡದ ವಿಷಯ.
ಈ ವಿಷಯವೆಂದರೆ — ತಡವಾದ ಮದುವೆಗಳು, ಕಡಿಮೆ ಮಕ್ಕಳು, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು.
ಈ ಲೇಖನ ಯಾರನ್ನೂ ದೂಷಿಸಲು ಅಲ್ಲ, ಯಾರ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ನೋಯಿಸಲು ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸಲು. ಏಕೆಂದರೆ ಇಂದು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ನಾಳೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶವೇ ಸಿಗದಿರಬಹುದು.
*ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಳ ಗಣಿತ – ಆದರೆ ಬಹಳ ಗಂಭೀರ ಸತ್ಯ.*
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳು ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಸಮಾಜದ ಭವಿಷ್ಯ ಗಣಿತದಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಹುಡುಗ-ಹುಡುಗಿಯರು 20-22 ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯಾದರೆ,
100 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ 5 ತಲೆಮಾರುಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ.
ಮದುವೆ 25ರಲ್ಲಿ ಆದರೆ,
100 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ 4 ತಲೆಮಾರುಗಳು.
ಮತ್ತು ಮದುವೆ 32-35ರಲ್ಲಿ ಆದರೆ,
ಕೇವಲ 3 ತಲೆಮಾರುಗಳು ಮಾತ್ರ.
ಈಗ ಯೋಚಿಸಿ…
ಇಂದು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನಿದೆ?
ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು: 29-30 ವರ್ಷ
ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು: 32-35 ವರ್ಷ
ಇದರ ನೇರ ಅರ್ಥವೇನು?
ನಮ್ಮ ತಲೆಮಾರುಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ.
*ಎರಡನೇ ಗಣಿತ – ಹೃದಯ ನಡುಗಿಸುವಂತದ್ದು.*

100 ಜನರು = 50 ಜೋಡಿಗಳು.
ಪ್ರತಿ ಜೋಡಿಗೆ 1 ಮಗು ಮಾತ್ರ ಇದ್ದರೆ
ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 45-46 ಜನರು ಮಾತ್ರ
ಮೂರನೇ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ?
ಬಹುತೇಕ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು!
ಇದು ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಯಲ್ಲ.
ಇದು ಹೆದರಿಸುವ ಮಾತಲ್ಲ.
ಇದು ಪಕ್ಕಾ ಗಣಿತ, ಮತ್ತು ಇದೆಲ್ಲವೂ ಇಂದು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.
*ಇಂದಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಿತ್ರಣ – ಬಹಳ ಭಯಾನಕ*
ಸುತ್ತಲೂ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ:
ಹಳ್ಳಿಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ.
ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಲೆಗಳಿವೆ, ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಸದ್ದಿಲ್ಲ.
ಶಾಲೆಗಳು ಮುಚ್ಚುವ ಹಂತದಲ್ಲಿವೆ.
ಮನೆಗಳಿವೆ, ಆದರೆ ಕುಟುಂಬಗಳಿಲ್ಲ.
_ಇಂದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗಿದೆ:_
ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು 30-35 ವರ್ಷದವರೆಗೂ ಅವಿವಾಹಿತರಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆ.
ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು 35-40 ದಾಟಿದರೂ ಮದುವೆಯಾಗಿಲ್ಲ.
ಮದುವೆಯಾದರೂ 1 ಮಗು ಮಾತ್ರ
ನಂತರ ಪರಸ್ಪರ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಇಲ್ಲ, ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಇಲ್ಲ.
ವಿಚ್ಛೇದನ,
ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಒಂಟಿ,
ಮಗು ಒಂಟಿ,
ಮತ್ತು ಇಡೀ ಸಮಾಜ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಛಿದ್ರವಾಗುತ್ತಿದೆ.
*”ಆಧುನಿಕತೆ” ಅಥವಾ “ಸ್ವಯಂ-ವಿನಾಶ”?*
ಇಂದು ನಾವು ಏನೆಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇವೆ?
“ನಾನು ವೃತ್ತಿ ಜೀವನ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು”
“ನಾನು ಇನ್ನೂ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳಬೇಕು”
“ನನ್ನ ದೇಹ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ”
“ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇರುವುದಿಲ್ಲ”
“ಒಂದು ಮಗು ಸಾಕು”
“ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಜಾ ಮಾಡಬೇಕು”

ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನೆಂದರೆ –
ಮದುವೆಯ ನಂತರ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?
ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊಂದುವುದು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೊರೆಯೇ ಅಥವಾ ವರವೇ?
ಮಜಾ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇಡೀ ಸಮಾಜ ಖಾಲಿಯಾಗಬೇಕೇ?
ಇದನ್ನು ಆಧುನಿಕತೆ ಎನ್ನಬೇಕೇ ಅಥವಾ ಸ್ವಯಂ-ವಿನಾಶ ಎನ್ನಬೇಕೇ?
*ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಯಾರು?*
ಕಹಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿದರೂ ಸತ್ಯ –
ಹೆಣ್ಣಿನ ತಂದೆ.
ಅದೇ ತಂದೆ,
ತಾನು 22-25ರಲ್ಲಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ
ಕುಟುಂಬ ಕಟ್ಟಿದವನು.
ಸಮಾಜ ಕಟ್ಟಿದವನು.
ಇಂದು ಅದೇ ತಂದೆ ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು:
“ರಾಜಕುಮಾರಿ”ಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
30-32 ವರ್ಷದವರೆಗೂ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ – “ಅವಳು ವೃತ್ತಿ ಜೀವನ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಿ”
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ – “ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ”
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೆದರುತ್ತಾನೆ – “ಸಮಾಜ ಏನೆನ್ನುತ್ತದೋ?”
ಆದರೆ ಯಾರೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ –
ಮಗಳು ಏನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ?
ಅವಳ ಭಾವನೆಗಳ ಗತಿಯೇನು?
ಅವಳ ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಸಮಯದ ಪರಿಣಾಮವೇನು?
ಪರಿಣಾಮ?
ಖಿನ್ನತೆ,
IVF,
ಹಾರ್ಮೋನುಗಳ ಸಮಸ್ಯೆ,
ತಡವಾದ ಮಾತೃತ್ವ,
ವಿಚ್ಛೇದನ,
ಮತ್ತು ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಅಪೂರ್ಣ ನೋವು.
*ಕಹಿ ವಾಸ್ತವ – ಇಂದಿನ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳು*
ಗಂಡುಮಕ್ಕಳ ಸರಾಸರಿ ಮದುವೆ ವಯಸ್ಸು: 32
ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳದ್ದು: 29
ಮಕ್ಕಳ ಸರಾಸರಿ ಸಂಖ್ಯೆ: 1 ಅಥವಾ 0.5
ಪ್ರತಿ ನಾಲ್ಕು ಜೋಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜೋಡಿಗೆ ಮಗುವೇ ಇಲ್ಲ.
ವಿಚ್ಛೇದನದ ಪ್ರಮಾಣ ವೇಗವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ.
ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರು ಒಂಟಿಯಾಗಿ, ಅವಿವಾಹಿತರಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆ.
ಇದು ಸಿನಿಮಾ ಕಥೆಯಲ್ಲ.
ಇದು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಭವಿಷ್ಯ.
*ಈಗ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?*
_ಇನ್ನೂ ಸಮಯವಿದೆ… ಇಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ._
ಮದುವೆಗೆ ಆದ್ಯತೆ ಕೊಡಿ.
ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗೆ: 22-23ರ ನಂತರ.
ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ: 20-22ರ ನಂತರ.
ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ತಂದೆಯರೇ – ಇದನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ
ನಿಮ್ಮ ಮಗಳ ವಯಸ್ಸು ಮೀರುತ್ತಿದೆ.
ಭಾವನೆಗಳು ಅದುಮಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ
ದೇಹದ ಸಮಯ ಮೀರುತ್ತಿದೆ.
ನಂತರ ಎಲ್ಲವೂ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ನಿಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ
ಪರಿಪೂರ್ಣ ಹುಡುಗ/ಹುಡುಗಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಕುಟುಂಬ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊರೆ ಎಂದು ಅಲ್ಲ, ಮೌಲ್ಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ.
ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದೆ ಸಮಾಜ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಮಗು ಸಮಾಜವನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
*ಕೊನೆಯ ಎಚ್ಚರಿಕೆ*
ಇಂದು ನಾವು ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯದಿದ್ದರೆ, ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ಕೇಳುತ್ತದೆ:
“ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರು?”
“ಕುಟುಂಬಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದವು?”
“ಹಳ್ಳಿಗಳು ಏಕೆ ಖಾಲಿಯಾದವು?”
“ಸಮಾಜ ಏಕೆ ಮಾಯವಾಯಿತು?”
ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸ ಬರೆಯುತ್ತದೆ:
“ಒಂದು ಸಮಾಜವಿತ್ತು
ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದರೂ
ತನ್ನದೇ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.”
ಬನ್ನಿ, ಇಂದು ಯೋಚಿಸೋಣ
ಇಂದು ಬದಲಾಗೋಣ
ನಮ್ಮದೇ ಮನೆಯಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸೋಣ
ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜವನ್ನು ಉಳಿಸೋಣ
ಇದು ಕೇವಲ ಓದುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ.
ಈ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಪ್ರತಿ ಮನೆಗೂ ತಲುಪಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.
ನಿಮಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿದ್ದರೆ, ಈ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಿರಿ.
*ಇದು ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದಲ್ಲ. ಆತ್ಮೀಯರು ಒಬ್ಬರು ನನಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದು. ಇದರಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಇದೆ, ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗಾಗಿ ಇದು ಬಹಳ ಅತ್ಯವಶ್ಯಕ ಎಂದು ಎಣಿಸಿ ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯರಲ್ಲಿ ಹಂಚುತಿದ್ದೇನೆ*.





