ಪ್ರೀತಿಯ ಕಳ್ಳನಿಂದ ಜಗದ್ಗುರುವಿನವರೆಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಅನನ್ಯ ಪಯಣ
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಹುತೇಕರು ತಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ನಾಯಕರನ್ನು, ತಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊಗಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಅನಾಥರಕ್ಷಕ, ಧೀನಬಂಧು, ಆಪತ್ಬಾಂಧವ, ಕರುಣಾಸಿಂಧು, ಬಡವರ ಬಂಧು, ಜಗದೋದ್ಧಾರಕ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಪದಗಳಾಗದೆ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನ್ವರ್ಥವಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ಅದು ಯಾರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಹೆಸರು ಒಂದೇ — ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ!
ಪ್ರೀತಿಯ ಕಳ್ಳ, ನವನೀತ ಚೋರ, ಚಿತ್ತಚೋರ, ಗಿರಿಧರ, ಮುರಳೀಧರ, ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ, ಪಾರ್ಥಸಾರಥಿ, ದ್ವಾರಕಾಧೀಶ, ಜಗದ್ಗುರು… ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಜನರು ಕರೆದ ಹೆಸರುಗಳಿಗೇ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲ. ಬಾಲಕೃಷ್ಣನಾಗಿ ತುಂಟಾಟ ಮಾಡಿದವನು, ಗೋಪಾಲನಾಗಿ ಗೋವುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಿದವನು, ಗೆಳೆಯನಾಗಿ ಸಖ್ಯ ಬೆಳೆಸಿದವನು, ಪ್ರಿಯತಮನಾಗಿ ಪ್ರೇಮದ ಅರ್ಥ ತಿಳಿಸಿದವನು, ಅಣ್ಣನಾಗಿ ದ್ರೌಪದಿಯ ಮಾನ ಕಾಪಾಡಿದವನು, ರಾಜತಂತ್ರಜ್ಞನಾಗಿ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದವನು ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಮೂಲಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಜೀವನದರ್ಶನ ನೀಡಿದ ಜಗದ್ಗುರು ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕೃಷ್ಣನ ಕಥೆ ಕೇವಲ ಪುರಾಣದ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಬದುಕನ್ನು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ.
ಕಂಸನ ಸೆರೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಜಗದ್ಗುರು
ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಮಥುರೆಯ ರಾಜನಾಗಿದ್ದ ಕಂಸನಿಗೆ ತನ್ನ ತಂಗಿ ದೇವಕಿಗೆ ಹುಟ್ಟುವ ಎಂಟನೇ ಮಗುವಿನಿಂದಲೇ ತನ್ನ ವಧೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ತಂಗಿಯ ಮೇಲಿನ ಮಮಕಾರವನ್ನೂ ಮರೆತ ಕಂಸ, ದೇವಕಿ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಪತಿ ವಸುದೇವರನ್ನು ಮಥುರೆಯ ಸೆರೆಮನೆಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ದೇವಕಿಗೆ ಹುಟ್ಟುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವನ್ನೂ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾನೆ.
ಆದರೆ ಎಂಟನೇ ಮಗುವಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ದೈವದ ಲೀಲೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಅಷ್ಟಮಿ ತಿಥಿಯಂದು, ರೋಹಿಣಿ ನಕ್ಷತ್ರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಪುರಾಣ ಪರಂಪರೆಯ ನಂಬಿಕೆ. ನವಜಾತ ಶಿಶುವನ್ನು ಕಂಸನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದಂತೆ ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬೇಕೆಂದು ವಸುದೇವರು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿಪರೀತ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ನವಜಾತ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಯಮುನಾ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ತೆರಳುತ್ತಾರೆ.
ಅಲ್ಲಿ ನಂದರಾಜ ಮತ್ತು ಯಶೋಧೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಸೆರೆಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಾರೆ. ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವಂತೆ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಮನೆಯ ಕಾವಲುಗಾರರು ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರುತ್ತಾರೆ, ಬಾಗಿಲುಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ವಸುದೇವರು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮರಳಿದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ದೇವಕಿ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದ ತಾಯಿ; ಯಶೋಧೆ ಆತನನ್ನು ಸಾಕಿ ಬೆಳೆಸಿದ ತಾಯಿ. ಇದು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿನ ತಾಯ್ತನದ ಎರಡು ರೂಪಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಅತ್ಯಂತ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಪ್ರಸಂಗವೂ ಹೌದು.
ತುಂಟ ಬಾಲಕನಿಂದ ಜಗದ್ಗುರುವಿನವರೆಗೆ
ಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಕೃಷ್ಣನ ಬಾಲ್ಯವೆಂದರೆ ತುಂಟಾಟ, ಆಟ, ನಗು, ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಒಂದು ಸುಂದರ ಲೋಕ. ಬೆಣ್ಣೆ ಕದಿಯುವುದು, ಮೊಸರು ಕದಿಯುವುದು, ಗೋಪಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುವುದು, ಕೊಳಲು ಊದುವುದು, ಗೋಪಿಕೆಯರೊಂದಿಗೆ ಚೇಷ್ಟೆ ಮಾಡುವುದು…
ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೃಷ್ಣನ ಬಾಲಲೀಲೆಯ ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿದಿವೆ. ಅಣ್ಣ ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣ ನಡೆಸಿದ ಬಾಲಲೀಲೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಹಿರಿಯರವರೆಗೂ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇದೇ ಕೃಷ್ಣ ಮುಂದೆ ಕಂಸನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಮಥುರೆಯನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿ, ದ್ವಾರಕೆಯ ರಾಜನಾಗಿ, ಮಹಾಭಾರತದ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಥಸಾರಥಿಯಾಗಿ ನಿಂ
