ಪ್ರೀತಿ ವಾತ್ಸಲ್ಯಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾದೀತೇ…. ???

ನಾನು ಒಬ್ಬ ಡೆಲಿವರಿ ಬಾಯ್. ನಾನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಂಜೆ ಶಿಫ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಸುಮಾರು 9 ಗಂಟೆಗೆ, ನನ್ನ ಕೊನೆಯ ಆರ್ಡರ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡೆ.

ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್‌ನಿಂದ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ತಗೊಂಡಾಗ ನಾನು ಗಮನಿಸಿದೆ—ಅದೊಂದು ಸಣ್ಣ ಆರ್ಡರ್ ಆಗಿತ್ತು, ಬರಿ ಕಿಚಡಿ, ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಎರಡು ಬಾಳೆಹಣ್ಣುಗಳು.

ವಿಳಾಸವು ನಗರದ ಹಳೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿತ್ತು.

ಒಂದು ಹಳೆಯ ಶಿಥಿಲಗೊಂಡ ಕಟ್ಟಡ. ಮೂರನೇ ಮಹಡಿ.

ನಾನು ಡೋರ್ ಬೆಲ್ ಒತ್ತಿದೆ.

ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಅಜ್ಜಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರು.

ಬಿಳಿ ಕೂದಲು, ನಡುಗುವ ಕೈಗಳು, ಕಣ್ಣಿಗೆ ದಪ್ಪ ಕನ್ನಡಕ.

ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆಯಾಸವಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾಧುರ್ಯವಿತ್ತು—

“ಮಗನೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ಒಳಗೆ ಇಡು… ನನ್ನ ಕೈಗಳು ನಡುಗುತ್ತವೆ.”

ನಾನು ಊಟವನ್ನು ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಹೊರಡಲು ಮುಂದಾದಾಗ ಅವರು ಕೇಳಿದರು—

“ಒಂದು ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ?

ಒಬ್ಬಳೇ ತಿನ್ನಲು ಸರಿ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.”

ನಾನು ನನ್ನ ಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿದೆ.

ನನ್ನ ಶಿಫ್ಟ್ ಮುಗಿದಿತ್ತು.

ನನಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಸ್ತಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡೆ.

ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮೌನವಿತ್ತು.

ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಗಡಿಯಾರ ‘ಟಿಕ್-ಟಿಕ್’ ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಸಣ್ಣ ಫೋಟೋ.

ಮತ್ತು ಎದುರಿನ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಾರು ಫೋಟೋಗಳು.

ಅವರು ಪ್ಲೇಟ್ ತೆರೆದರು.

ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಿಚಡಿ ತಿನ್ನಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

ಪ್ರತಿ ಎರಡು ತುತ್ತಿಗೊಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಂತರ ಅವರು ಹೇಳಿದರು—

“ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾ ಮಗನೇ, ನಾನು ದಿನಾ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಊಟ ತರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಇವತ್ತು ಯಾಕೋ ಹಾಗೆ ಅನಿಸಿತು… ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಬೇಕೆಂದು.”

ನಾನು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೆ.

ಅವರು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಒಂದು ಫೋಟೋ ತೋರಿಸಿದರು.

“ಇವರು ನನ್ನ ಯಜಮಾನರು. ರೈಲ್ವೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ತೀರಿಹೋದರು.”

ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು ಫೋಟೋ—

“ಇವನು ನನ್ನ ಮಗ. ಕೆನಡಾದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ.

ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾನೆ… ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳು ಹಣ ಕಳಿಸುತ್ತಾನೆ.”

ನಂತರ ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನಾದರು.

ನಕ್ಕರು, ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬಿ ಬಂದಿದ್ದವು—

“ಆದರೆ… ಕಳಿಸಲು ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಸಮಯವಿಲ್ಲ.”

ಹಠಾತ್ತನೆ, ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗಡಿಯಾರದ ಶಬ್ದ ತುಂಬಾ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿತು.

ಅವರು ಇನ್ನೊಂದು ತುತ್ತು ತಿಂದರು.

“ಇವಳು ನನ್ನ ಮಗಳು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ.

ಅವಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

ಇರಬೇಕು ಕೂಡ. ಮಕ್ಕಳು ಹಾರಾಡದಿದ್ದರೆ ಅವರನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇನಿದೆ?”

ಅವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರ ಧ್ವನಿ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ದೂರು ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಕೇವಲ ಒಂದು ಶೂನ್ಯವಿತ್ತು.

ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದರು—

“ನಿನಗೆ ತಾಯಿ ಇದ್ದಾರಾ?”

ನಾನು ಹೇಳಿದೆ—

“ಹೌದು.”

“ಅವರಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತೀಯಾ?”

ನಾನು ಮೌನವಾದೆ.

ನಿಜವೇನೆಂದರೆ, ನಾನು ಕೂಡ ಮನೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡದೆ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆಯಾಸ, ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ, ಆತುರ…

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ನಾಳೆ ಮಾಡೋಣ ಎಂದು ಮುಂದೂಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಅವರು ನನ್ನ ಮೌನವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

ಅವರು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದರು—

“ಪೋಷಕರು ಹಣವನ್ನು ಎಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಮಗನೇ…

ಅವರು ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾರೆ.”

ನನ್ನ ಒಳಗೇನೋ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿ ಒಡೆದುಹೋದಂತಾಯಿತು.

ಊಟ ಮುಗಿಯಿತು.

ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಕುಡಿದರು.

ನಂತರ ತಮ್ಮ ಪರ್ಸ್‌ನಿಂದ 500 ರೂಪಾಯಿ ತೆಗೆದು ನನಗೆ ನೀಡಿದರು.

“ಇದು ಟಿಪ್ ಅಲ್ಲ.

ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬಳೇ ತಿನ್ನಲು ಬಿಡದೆ ಕಳೆದ ಆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ಬೆಲೆ.”

ನಾನು ತಕ್ಷಣ ನಿರಾಕರಿಸಿದೆ—

“ಇಲ್ಲ ಅಮ್ಮಾ, ನಾನು ಇದನ್ನು ತಗೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.”

ಅವರು ನಕ್ಕರು—

“ತಗೋ ಮಗನೇ.

ಇವತ್ತು ನೀನು ಕೇವಲ ಊಟ ತಲುಪಿಸಲಿಲ್ಲ…

ನೀನು ಪ್ರೀತಿ ವಾತ್ಸಲ್ಯ ತಲುಪಿಸಿದ್ದೀಯಾ.”

ನಾನು ಆ ಹಣವನ್ನು ತಗೊಂಡೆ.

ಆದರೆ ಜೇಬಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ನಾನು ಹೊರಡುವಾಗ ಅವರು ಹೇಳಿದರು—

“ಮತ್ತು ಹೌದು—

ಇವತ್ತು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ನಿನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಖಂಡಿತ ಫೋನ್ ಮಾಡು.”

ಅಂದು ರಾತ್ರಿ, ನಾನು ಆ ಕಟ್ಟಡದ ಕೆಳಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಮೊದಲು ನನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ.

ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಅವರ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು—

“ಇವತ್ತು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದೀಯಾ? ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿದೆಯಲ್ಲವೇ?”

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಗಂಟಲು ಕಟ್ಟಿದಂತಾಯಿತು.

ನಾನು ಹೇಳಿದೆ—

“ಹೌದು ಅಮ್ಮಾ…

ಸುಮ್ಮನೆ ನಿನ್ನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಬೇಕು ಅನಿಸಿತು.”

ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ ಕಾಲ ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಮೌನವಿತ್ತು.

ನಂತರ ಅಮ್ಮ ಕೇಳಿದರು—

“ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದೀಯಾ ಮಗನೇ?”

ನಾನು ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟೆ.

ಆ ರಾತ್ರಿಯ ನಂತರ, ನಾನು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಫೋನ್ ಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ.

ಮತ್ತು ಕೇವಲ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ—

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಡೆಲಿವರಿಯೂ ನನಗೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಆರ್ಡರ್ ಆಗಿ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಕೆಲವು ಮನೆಗಳಿಗೆ ಔಷಧಿಯ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವು ಮನೆಗಳಿಗೆ ಏಕಾಂಗಿತನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಬೇಕಿರುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವು ಮನೆಗಳಿಗೆ ಕಾಯುವಿಕೆ ಕೊನೆಯಾಗಬೇಕಿರುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವು ಮನೆಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಧ್ವನಿಯ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ.

ಈಗ, ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಗ ನಾನು ಆತುರಪಡುವುದಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಮುಖವನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ.

ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—

“ಬೇರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿದೆಯಲ್ಲವೇ?”

ಹೆಚ್ಚಿನವರು “ಹೌದು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವರು ನಗುತ್ತಾರೆ.

ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಮುಖಗಳು ದಿನವಿಡೀ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳುತ್ತವೆ.

ಎರಡು ತಿಂಗಳ ನಂತರ, ಅದೇ ವಿಳಾಸದಿಂದ ಒಂದು ಆರ್ಡರ್ ಬಂತು.

ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಿದೆ.

ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರು.

ಅದು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಆಂಟಿ.

ಅವರು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದರು—

“ಅಜ್ಜಿ ಕಳೆದ ವಾರ ತೀರಿಹೋದರು.”

ನಾನು ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ ಕಾಲ ಬಾಗಿಲಲ್ಲೇ ಸ್ತಬ್ದನಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟೆ.

ನನ್ನ ಕೈಗಳು ಖಾಲಿಯಾಗಿದ್ದವು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಒಳಗೇನೋ ಭಾರವಾದಂತಾಯಿತು.

ಅವರು ಒಳಗಿನಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕವರನ್ನು ತಂದರು.

“ಇದು ನಿನಗೆ ಕೊಡಲೆಂದು ಅವರು ಇಟ್ಟಿದ್ದರು.”

ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ನಾನು ಅದನ್ನು ತೆರೆದೆ.

ಅದರ ಒಳಗೆ 500 ರೂಪಾಯಿಗಳಿದ್ದವು.

ಮತ್ತು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚೀಟಿ ಇತ್ತು.

ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೆದಿತ್ತು—

“ಮಗನೇ,

ನೀನು ಇದನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಹೋಗಿರುತ್ತೇನೆ.

ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

ನೀನು ನನಗೆ ಕೇವಲ ಊಟ ನೀಡಲಿಲ್ಲ—ಗೌರವವನ್ನು ನೀಡಿದೆ.

ಮತ್ತು ಹೌದು—ನಿನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡ.

ಇಂತಿ, ಅಮ್ಮ.”

ಇವತ್ತಿಗೂ ಆ 500 ರೂಪಾಯಿಗಳು ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್‌ನ ಒಳಗಿನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿವೆ.

ನಾನು ಅದನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡಿಲ್ಲ.

ಯಾಕೆಂದರೆ ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ನನಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು—

ಪ್ರತಿ ಬಾಗಿಲಿನ ಹಿಂದೆ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಗ್ರಾಹಕ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ತಾಯಿ ಇರುತ್ತಾರೆ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಕಾಯುವಿಕೆ ಇರುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಕೊನೆಯ ಸಂಭಾಷಣೆಯೂ ಆಗಿರಬಹುದು.

ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಹಸಿವಿನೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ—

ಕೆಲವರಿಗೆ ರೊಟ್ಟಿ ಬೇಕು,

ಕೆಲವರಿಗೆ ಔಷಧಿ ಬೇಕು,

ಮತ್ತು ಕೆಲವರಿಗೆ ಕೇವಲ ಎರಡು ನಿಮಿಷದ ಸಾಂಗತ್ಯ ಬೇಕು.

ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಹಣದ ಡೆಲಿವರಿ ಬೇಕಿರುವುದಿಲ್ಲ—

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಅವರಿಗೆ ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯ  ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ.

ಕಥೆ ಮುಗಿಯಿತು.

ಗಮನಿಸಿ: ಕಥೆ ಮುಗಿದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿನ ಭಾರ ಬಹಳ ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೆ ಉಳಿಯಿತು.

ಏಕಾಂಗಿತನ ಮತ್ತು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಯಾನಕ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಕೊರತೆಯೂ ಇವುಗಳ ಜೊತೆ ಸೇರಿದರೆ, ಅದು ಅಂತಿಮ ದುರಂತವೇ ಸರಿ.