ನಾನು ಒಬ್ಬ ಡೆಲಿವರಿ ಬಾಯ್. ನಾನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಂಜೆ ಶಿಫ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.
ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಸುಮಾರು 9 ಗಂಟೆಗೆ, ನನ್ನ ಕೊನೆಯ ಆರ್ಡರ್ ಪಡೆದುಕೊಂಡೆ.
ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ನಿಂದ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ತಗೊಂಡಾಗ ನಾನು ಗಮನಿಸಿದೆ—ಅದೊಂದು ಸಣ್ಣ ಆರ್ಡರ್ ಆಗಿತ್ತು, ಬರಿ ಕಿಚಡಿ, ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಎರಡು ಬಾಳೆಹಣ್ಣುಗಳು.
ವಿಳಾಸವು ನಗರದ ಹಳೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿತ್ತು.
ಒಂದು ಹಳೆಯ ಶಿಥಿಲಗೊಂಡ ಕಟ್ಟಡ. ಮೂರನೇ ಮಹಡಿ.
ನಾನು ಡೋರ್ ಬೆಲ್ ಒತ್ತಿದೆ.
ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಅಜ್ಜಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರು.
ಬಿಳಿ ಕೂದಲು, ನಡುಗುವ ಕೈಗಳು, ಕಣ್ಣಿಗೆ ದಪ್ಪ ಕನ್ನಡಕ.
ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆಯಾಸವಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾಧುರ್ಯವಿತ್ತು—
"ಮಗನೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ಒಳಗೆ ಇಡು... ನನ್ನ ಕೈಗಳು ನಡುಗುತ್ತವೆ."
ನಾನು ಊಟವನ್ನು ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಹೊರಡಲು ಮುಂದಾದಾಗ ಅವರು ಕೇಳಿದರು—
"ಒಂದು ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ?
ಒಬ್ಬಳೇ ತಿನ್ನಲು ಸರಿ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ."
ನಾನು ನನ್ನ ಗಡಿಯಾರ ನೋಡಿದೆ.
ನನ್ನ ಶಿಫ್ಟ್ ಮುಗಿದಿತ್ತು.
ನನಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಸ್ತಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡೆ.
ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮೌನವಿತ್ತು.
ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಗಡಿಯಾರ 'ಟಿಕ್-ಟಿಕ್' ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ಸಣ್ಣ ಫೋಟೋ.
ಮತ್ತು ಎದುರಿನ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಾರು ಫೋಟೋಗಳು.
ಅವರು ಪ್ಲೇಟ್ ತೆರೆದರು.
ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಿಚಡಿ ತಿನ್ನಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.
ಪ್ರತಿ ಎರಡು ತುತ್ತಿಗೊಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು.
ನಂತರ ಅವರು ಹೇಳಿದರು—
"ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾ ಮಗನೇ, ನಾನು ದಿನಾ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಊಟ ತರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಇವತ್ತು ಯಾಕೋ ಹಾಗೆ ಅನಿಸಿತು... ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಬೇಕೆಂದು."
ನಾನು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೆ.
ಅವರು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಒಂದು ಫೋಟೋ ತೋರಿಸಿದರು.
"ಇವರು ನನ್ನ ಯಜಮಾನರು. ರೈಲ್ವೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ತೀರಿಹೋದರು."
ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದು ಫೋಟೋ—
"ಇವನು ನನ್ನ ಮಗ. ಕೆನಡಾದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ.
ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾನೆ... ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳು ಹಣ ಕಳಿಸುತ್ತಾನೆ."
ನಂತರ ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನಾದರು.
ನಕ್ಕರು, ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬಿ ಬಂದಿದ್ದವು—
"ಆದರೆ... ಕಳಿಸಲು ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಸಮಯವಿಲ್ಲ."
ಹಠಾತ್ತನೆ, ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗಡಿಯಾರದ ಶಬ್ದ ತುಂಬಾ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿತು.
ಅವರು ಇನ್ನೊಂದು ತುತ್ತು ತಿಂದರು.
"ಇವಳು ನನ್ನ ಮಗಳು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ.
ಅವಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾಳೆ.
ಇರಬೇಕು ಕೂಡ. ಮಕ್ಕಳು ಹಾರಾಡದಿದ್ದರೆ ಅವರನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇನಿದೆ?"
ಅವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರ ಧ್ವನಿ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ದೂರು ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಕೇವಲ ಒಂದು ಶೂನ್ಯವಿತ್ತು.
ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದರು—
"ನಿನಗೆ ತಾಯಿ ಇದ್ದಾರಾ?"
ನಾನು ಹೇಳಿದೆ—
"ಹೌದು."
"ಅವರಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತೀಯಾ?"
ನಾನು ಮೌನವಾದೆ.
ನಿಜವೇನೆಂದರೆ, ನಾನು ಕೂಡ ಮನೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡದೆ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಆಯಾಸ, ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ, ಆತುರ...
ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ನಾಳೆ ಮಾಡೋಣ ಎಂದು ಮುಂದೂಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಅವರು ನನ್ನ ಮೌನವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರು.
ಅವರು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದರು—
"ಪೋಷಕರು ಹಣವನ್ನು ಎಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಮಗನೇ...
ಅವರು ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾರೆ."
ನನ್ನ ಒಳಗೇನೋ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿ ಒಡೆದುಹೋದಂತಾಯಿತು.
ಊಟ ಮುಗಿಯಿತು.
ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಕುಡಿದರು.
ನಂತರ ತಮ್ಮ ಪರ್ಸ್ನಿಂದ 500 ರೂಪಾಯಿ ತೆಗೆದು ನನಗೆ ನೀಡಿದರು.
