ಎಂಥಾ ಒಳ್ಳೆ ಸಂದೇಶ !!!!

ದಯಮಾಡಿ  ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ

ಕೊನೆವರೆಗೂ ಓದಿರಿ

*ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 3 ಗಂಟೆ. ಚೆನ್ನೈ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣ. – ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಬಿಸಿ ಇಡ್ಲಿ*

ಪ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮ್ ತುಂಬ ಜನರು ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ—ವಯಸ್ಸು 78. ಬಿಳಿ ಧೋತಿ, ಬಿಳಿ ಅಂಗಿ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಿದಿರು ಬುಟ್ಟಿ. ಆ ಬುಟ್ಟಿ ತುಂಬಾ ಹಬೆಯಾಡುತ್ತಿರುವ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಇಡ್ಲಿಗಳು.

“ಇಡ್ಲಿ… ಬಿಸಿ ಇಡ್ಲಿ… ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ… ಕೇವಲ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ…”

ಯಾರೂ ಖರೀದಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದು 2025. ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಈಗ ಚಾಕ್ಲೆಟ್ ಕೂಡ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ—ಇಡ್ಲಿಯಾ? ಜನ ಅವನನ್ನು ಹುಚ್ಚನೆಂದು ನಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ನನ್ನ ಹೆಸರು ಅರವಿಂದ್. ನಾನು ಐಟಿ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ರಾತ್ರಿ ಶಿಫ್ಟ್ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎಸಿ ಕಾರು. ಹೊಟ್ಟೆ ಚುರುಚುರು . ಆದರೆ ಸ್ಟೇಷನ್ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಡ್ಲಿಯ ಬೆಲೆ ₹50.

ಆ ವೃದ್ಧನನ್ನು ಗಮನಿಸಿದೆ. ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 100 ಇಡ್ಲಿಗಳು. ಒಬ್ಬ ಗ್ರಾಹಕರೂ ಇಲ್ಲ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ತೇವ.

ನಾನು ಇಳಿದೆ. “ತಾತ, ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಇಡ್ಲಿ? ನಷ್ಟ ಆಗೋದಿಲ್ಲವೇ?”

ಅವನು ನಕ್ಕ. “ಮಗನೇ, ಇದು ನಷ್ಟ ಅಲ್ಲ. ಲಾಭ.”

“ಹೇಗೆ ತಾತ? ಅಕ್ಕಿ ಬೆಲೆ, ಗ್ಯಾಸ್ ಬೆಲೆ… ಒಂದು ಇಡ್ಲಿಗೇ ಕನಿಷ್ಠ ₹5 ಖರ್ಚು ಬರುತ್ತದೆ. ನೀವು ₹1ಕ್ಕೆ ಮಾರ್ತೀರಾ?”

ಅವನು ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ. “ಒಂದು ಕಥೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ.”

“1975. ಆಗ ನನಗೆ 25 ವರ್ಷ. ರೈಲ್ವೆ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕ. ತಿಂಗಳಿಗೆ ₹100 ಸಂಬಳ. ಒಂದು ದಿನ ಭಾರೀ ಮಳೆ. ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲ. ಹಣ ಇಲ್ಲ. ಮೂರು ದಿನ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲಿದ್ದೆ. ಸ್ಟೇಷನ್ ಬೆಂಚ್ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿತ್ತು.”

“ಆಗ ಒಬ್ಬ ಹೆಂಗಸು ಬಂದಳು—ಪ್ಲಾಟ್‌ಫಾರ್ಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಡ್ಲಿ ಮಾರ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಒಂದು ಇಡ್ಲಿ. ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ, ನೀರು ಸಿಂಪಡಿಸಿ, 4 ಇಡ್ಲಿ ತಿನ್ನಿಸಿದಳು. ಹಣ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.”

“ನಾನು ಅತ್ತೆ… ನನ್ನ ಬಳಿ ಹಣ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ. ಆಗ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು— ‘ಮಗನೇ, ನಾನು ಕೂಡ ಒಮ್ಮೆ ಹಸಿದಿದ್ದೆ. ಆಗ ಯಾರೋ ನನಗೆ ಊಟ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದರಿಂದ ನಾನು ಒಂದು ವ್ರತ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ: ನಾನು ಸಾಯುವವರೆಗೂ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಇಡ್ಲಿ ಮಾರ್ತೀನಿ, ಹಸಿದವರು ತಿನ್ನಲಿ ಅಂತ. ನೀನು ಕೂಡ ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಹಸಿದವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಊಟ ಕೊಡ್ತೀಯಾ ಅಂತ ಮಾತು ಕೊಡು.’”

ವೃದ್ಧನು ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಂಡ.

“ಅವಳು 1995ರಲ್ಲಿ ಸತ್ತಳು. ಸಾಯುವ ಮುಂಚೆ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಕೇಳಿದಳು, ‘ನಿನ್ನ ಮಾತು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ?’ ನಾನು ‘ಹೌದು’ ಎಂದೆ.”

“ಆಮೇಲೆ ನಾನು ರೈಲ್ವೆ ಗುತ್ತಿಗೆ ಕೆಲಸ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಮೂರು ಮನೆಗಳು. ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು. ಇಬ್ಬರೂ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ. ಆದರೆ 1995ರಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೂ—ಪ್ರತಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ 3 ಗಂಟೆಗೆ—100 ಇಡ್ಲಿಗಳು. ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ. ಇದೇ ಸ್ಟೇಷನ್‌ನಲ್ಲಿ. 30 ವರ್ಷ.”

ನನಗೆ ರೋಮಾಂಚನ ಆಯಿತು.

“ತಾತ… ದಿನಕ್ಕೆ ₹400 ನಷ್ಟ. ತಿಂಗಳಿಗೆ ₹12,000. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ₹1.5 ಲಕ್ಷ. 30 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ… ₹45 ಲಕ್ಷ!”

“ಮಗನೇ, ಹಣದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ನಷ್ಟ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಲಾಭ. 30 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ? 10 ಲಕ್ಷ ಇಡ್ಲಿಗಳು. 10 ಲಕ್ಷ ಹೊಟ್ಟೆಗಳು. 10 ಲಕ್ಷ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳು. ಅದರ ಬೆಲೆ ಎಷ್ಟು ಕೋಟಿ?”

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಓಡುತ್ತಾ ಬಂದ. ಹರಿದ ಅಂಗಿ. ಸುಮಾರು 12 ವರ್ಷದವನು.

“ತಾತ… ಇಡ್ಲಿ… ಮೂರು ದಿನದಿಂದ ಏನೂ ತಿನ್ನಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ. ಹಣ ಇಲ್ಲ.”

ವೃದ್ಧನು ಬಾಳೆ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ 4 ಇಡ್ಲಿ ಹಾಕಿ, ಚಟ್ನಿ ಸುರಿದ. “ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಿನ್ನು ಮಗನೇ.”

ಆ ಹುಡುಗ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಅತ್ತ.

“ನಾಳೆ ಹಣ ಕೊಡ್ತೀನಿ…”

“ಬೇಡ. ನೀನು ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಹಸಿದವನಿಗೆ ಊಟ ಹಾಕು, ಅದೇ ಸಾಕು. ಅದೇ ಪಾವತಿ.”

ಆ ಹುಡುಗ ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದ. “ಮಾತು ಕೊಡ್ತೀನಿ ತಾತ. ನಾನು ಕೂಡ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಗೆ ಇಡ್ಲಿ ಮಾರ್ತೀನಿ.”

ನಾನು ₹1000 ತೆಗೆದೆ. “ತಾತ, ದಯವಿಟ್ಟು… ಎಲ್ಲಾ ಇಡ್ಲಿಗಳನ್ನು ನಾನು ಖರೀದಿಸುತ್ತೇನೆ.”

ಅವನು ನಕ್ಕ. “ಇವು ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಮಾರಲು ಅಲ್ಲ. ಹಸಿದವರಿಗೆ. ನಿನಗೆ ಹಸಿವಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಇಡ್ಲಿ ತಗೋ . ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಹಾಕು. ಸಾಕು.”

ನಾನು ₹1 ಇಟ್ಟು ಒಂದು ಇಡ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ರುಚಿಯಾದ ಆಹಾರ ಅದು. ಕಣ್ಣೀರಿನೊಡನೆ ತಿಂದೆ.

“ತಾತ, ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬಹುದಾ?”

“ಕೇಳು ಮಗನೇ.”

“ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ವಿರೋಧ ಮಾಡೋದಿಲ್ಲವಾ… ಇದು ಹಣ ವ್ಯರ್ಥ ಅಂತ?”

ಅವನು ಫೋನ್ ತೆಗೆದ. ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗನಿಗೆ ವಿಡಿಯೋ ಕಾಲ್.

“ಅಪ್ಪಾ, ಇಡ್ಲಿ ಮಾರಿದ್ದೀರಾ? ಆರೋಗ್ಯ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯಾ? ಡಾಕ್ಟರ್ ಏನು ಹೇಳಿದರು?”

“ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀನಿ. ಇಂದು ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ಬಂದಿದ್ದ. ಕಥೆ ಕೇಳಿದ.”

ಅವನ ಮಗ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕ.

“ಸರ್, ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ನಾವು ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳು ₹50,000 ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇವೆ—ಇಡ್ಲಿಗಳಿಗಾಗಿ. ಅದು ಅವರ ಇಚ್ಛೆ. ಅದೇ ನಮ್ಮ ಆಶೀರ್ವಾದ. ಅವರ ವ್ರತವೇ ನಮ್ಮ ವ್ರತ.”

ವೃದ್ಧನು ಕಾಲ್ ಮುಗಿಸಿದ.

“ನೋಡಿದಿಯಾ ಮಗನೇ? ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಕೂಡ ಈ ವ್ರತ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಸತ್ತ ಮೇಲೂ ಈ ಬುಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲಲ್ಲ. ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಇಡ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲ್ಲ.”

ಇಂದು 2026. ಆ ವೃದ್ಧ ಈಗ ಇಲ್ಲ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ 79ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ತರು. ಸಾಯುವ ಮುಂಚೆ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದರು:

“ಮಗನೇ, ಈ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೋ. ಮಾತು ಉಳಿಸಿಕೋ.”

ಈಗ ಪ್ರತಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ 3 ಗಂಟೆಗೆ, ಚೆನ್ನೈ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣದ ಅದೇ ಬೆಂಚ್ ಮೇಲೆ—ನಾನು ಇರುತ್ತೇನೆ. ಇಡ್ಲಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಬುಟ್ಟಿ. ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ.

ನಾನು ನನ್ನ ಐಟಿ ಕೆಲಸ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 2 ಗಂಟೆ… ಇಡ್ಲಿಗಳಿಗಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.

ನನ್ನ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ 200 ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಿಂಗಳಿಗೆ ₹100 ಕೊಡುಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.

“ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಇಡ್ಲಿ ಟ್ರಸ್ಟ್.”

ಆ 12 ವರ್ಷದ ಹುಡುಗ—ಗಣೇಶ್—ಈಗ 12ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಓದುತ್ತಾನೆ… ಸಂಜೆ ಬಂದು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

“ಅಣ್ಣಾ, ನಾನು ಕೂಡ ವ್ರತ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ದೊಡ್ಡವನಾದ ಮೇಲೆ ಇದನ್ನೇ ಮಾಡ್ತೀನಿ.”

ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ ಅಲ್ಲ. ಹಣವನ್ನು ಪುಣ್ಯ ಸಂಪಾದಿಸಲು ಬಳಸುವುದು—ಅದೇ ಮಹತ್ವ.

ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದರೆ, ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಉಳಿತಾಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಇಡಿ.

“₹1 ಪೆಟ್ಟಿಗೆ.”

ಪ್ರತಿದಿನ ₹1 ಹಾಕಲು ಹೇಳಿ. ತಿಂಗಳಿಗೆ ₹30. ಆ ಹಣದಿಂದ ಒಬ್ಬ ಹಸಿದವನಿಗೆ ಊಟ ಕೊಡಿ.

ಏಕೆಂದರೆ ₹30 ನಿಮಗೆ ಒಂದು ಪಿಜ್ಜಾ ಖರ್ಚಾಗಿರಬಹುದು… ಆದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅದು 30 ದಿನಗಳ ಊಟವಾಗಬಹುದು.

ಒಂದು ವ್ರತ ಮಾಡಿ: ಕನಿಷ್ಠ ಒಬ್ಬ ಹಸಿದವನಿಗೆ ಊಟ ಕೊಡಿ.

ಹಣ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಪುಣ್ಯ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಬುಟ್ಟಿ ಖಾಲಿಯಾಗಬಹುದು… ಆದರೆ ಹೃದಯ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ.