ಶ್ರಾವಣ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದಿದ್ದು ಹೇಗೆ?

ಚಾಂದ್ರಮಾನ ಪಂಚಾಂಗದಲ್ಲಿ ಪೌರ್ಣಿಮೆಯಂದು ಚಂದ್ರನು ಶ್ರವಣ ನಕ್ಷತ್ರದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಈ ಮಾಸಕ್ಕೆ ಶ್ರಾವಣ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸವು ಜುಲೈ–ಆಗಸ್ಟ್ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಚಾಂದ್ರಮಾನ ಪಂಚಾಂಗದ ಕಾರಣದಿಂದ ಇದರ ನಿಖರ ದಿನಾಂಕ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಶ್ರವಣ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಆಲಿಸುವುದು ಎಂಬ ಅರ್ಥವೂ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಪುರಾಣ, ವೇದ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಪ್ರವಚನ ಮತ್ತು ದೇವರ ನಾಮಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಆಲಿಸುವುದಕ್ಕೂ ವಿಶೇಷ ಮಹತ್ವ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.

 ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸ ಶಿವನಿಗೆ ಏಕೆ ವಿಶೇಷ?

ಶ್ರಾ

ವಣ ಮಾಸವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವಿಷ್ಣು ಆರಾಧನೆಗೂ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕಾಲವೆಂದು ಕೆಲವು ಪರಂಪರೆಗಳು ಪರಿಗಣಿಸಿದರೂ, ಶಿವಭಕ್ತರಿಗೆ ಶ್ರಾವಣ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದ ಮಾಸ. ಸಮುದ್ರಮಂಥನದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದ ಹಾಲಾಹಲ ವಿಷವನ್ನು ಶಿವನು ಲೋಕದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಸೇವಿಸಿದ ಪ್ರಸಂಗವು ಶ್ರಾವಣದ ಶಿವಾರಾಧನೆಯೊಂದಿಗೆ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದೆ. ವಿಷದ ಉರಿಯನ್ನು ತಣಿಸಲು ದೇವತೆಗಳು ಶಿವನಿಗೆ ಗಂಗಾಜಲ, ಹಾಲು, ಮೊಸರು, ತುಪ್ಪ, ಜೇನು ಮತ್ತು ಬಿಲ್ವದಳಗಳಿಂದ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದರು ಎಂಬ ಪೌರಾಣಿಕ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ. ಇದರಿಂದಲೇ ಶ್ರಾವಣದಲ್ಲಿ ಶಿವಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡುವುದು, ಬಿಲ್ವಪತ್ರೆ ಅರ್ಪಿಸುವುದು ಮತ್ತು “ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ” ಪಂಚಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನ ದೊರೆತಿದೆ.

 ಶ್ರಾವಣ ಸೋಮವಾರದ ಮಹತ್ವ

ಶ್ರಾವಣದ ಸೋಮವಾರಗಳು ಶಿವನ ಆರಾಧನೆಗೆ ವಿಶೇಷ ದಿನಗಳೆಂದು ಭಕ್ತರು ನಂಬುತ್ತಾರೆ.

ವಿವಾಹಿತ ಮಹಿಳೆಯರು ದಾಂಪತ್ಯ ಸುಖ, ಪತಿ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದ ಕ್ಷೇಮಕ್ಕಾಗಿ, ಅವಿವಾಹಿತ ಯುವತಿಯರು ಉತ್ತಮ ಜೀವನ ಸಂಗಾತಿಗಾಗಿ ಶ್ರಾವಣ ಸೋಮವಾರ ವ್ರತ ಆಚರಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ ಹಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಪಾರ್ವತಿ ದೇವಿಯು ಶಿವನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು ಎಂಬ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಜೋಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ದಿನ ಭಕ್ತರು ಉಪವಾಸ, ಶಿವಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಅಭಿಷೇಕ, ರುದ್ರಾಭಿಷೇಕ, ಬಿಲ್ವಾರ್ಚನೆ, ಮಂತ್ರಜಪ ಮತ್ತು ಶಿವಪುರಾಣ ಪಾರಾಯಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

 ಶ್ರಾವಣ ಮತ್ತು ಸಾತ್ವಿಕ ಆಹಾರ

ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸ ಮಳೆಗಾಲದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಸಹ ಬದಲಾವಣೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಉಪವಾಸ ಮತ್ತು ಸಾತ್ವಿಕ ಆಹಾರಕ್ಕೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮಹತ್ವ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಣ್ಣು, ಹಾಲು, ಸೊಪ್ಪು, ಧಾನ್ಯಗಳು, ಕಾಳುಗಳು ಮುಂತಾದ ಸರಳ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿದೆ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಆಹಾರದ ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ನೀರಿನ ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ಆಹಾರವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬೇಯಿಸುವುದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮುಖ್ಯ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶ್ರಾವಣದ ಆಹಾರ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಕೇವಲ “ದೇಹ ಶುದ್ಧೀಕರಣ” ಎಂದು ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸರಳ, ನಿಯಂತ್ರಿತ ಮತ್ತು ಸ್ವಚ್ಛ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಪರಂಪರೆ ಎಂದು ನೋಡುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತ.

 ಶ್ರಾವಣ ಶನಿವಾರ ಮತ್ತು ‘ಪಡಿ ಬೇಡುವ’ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಂಪ್ರದಾಯ

ಶ್ರಾವಣದ ಮತ್ತೊಂದು ಮನಮೋಹಕ ಸಂಪ್ರದಾಯವೆಂದರೆ ಕೆಲವು ವೈಷ್ಣವ ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ “ಪಡಿ ಬೇಡುವ” ಪದ್ಧತಿ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರೀ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ಸ್ವಾಮಿ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ ನರಸಿಂಹ ಸ್ವಾಮಿ ಮುಂತಾದ ದೇವತೆಗಳ ಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಈ ಆಚರಣೆ ಕೆಲವು ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಮಕ್ಕಳು ಅಥವಾ ಕುಟುಂಬದವರು ಮನೆಮನೆಗೆ ತೆರಳಿ, ದೇವರ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅಕ್ಕಿ, ಧಾನ್ಯ, ಬೆಲ್ಲ ಅಥವಾ ಹಣವನ್ನು ಕಾಣಿಕೆಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಅಕ್ಕಿ ಮತ್ತು ಬೆಲ್ಲದಿಂದ ಪಾಯಸ, ಸಿಹಿ ಹುಗ್ಗಿ ಅಥವಾ ಬೆಲ್ಲದ ಅನ್ನ ತಯಾರಿಸಿ ಮನೆ ದೇವರಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯ ಅರ್ಪಿಸಿ ನಂತರ ಪ್ರಸಾದವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇವಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿದೆ. ಹಣವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ನಂತರ ಕುಟುಂಬದ ಮನೆದೇವರ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ ಹುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಪಿಸುವ ಆಚರಣೆಯೂ ಕೆಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.

 ತಿರುಪತಿ ತಿಮ್ಮಪ್ಪ ಮತ್ತು ಪಡಿ ಬೇಡುವ ನಂಬಿಕೆ

ಜನಪ್ರಿಯ ವೈಷ್ಣವ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದರ ಪ್ರಕಾರ, ಶ್ರೀ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ಸ್ವಾಮಿಯು ಕುಬೇರನಿಂದ ಸಾಲ ಪಡೆದಿದ್ದು, ಕಲಿಯುಗದ ಅಂತ್ಯದವರೆಗೂ ಆ ಸಾಲವನ್ನು ತೀರಿಸುವುದಾಗಿ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಪುರಾಣಕಥೆ ಇದೆ. ಈ ನಂಬಿಕೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತರು ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಕಾಣಿಕೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯ ಸಂಕೇತವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಪಡಿ ಬೇಡುವ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಕೇವಲ “ದೇವರ ಸಾಲ ತೀರಿಸುವುದು” ಎಂಬ ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸದೆ, ದಾನ, ಹಂಚಿಕೆ, ವಿನಯ ಮತ್ತು ದೇವರ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿಯೂ ನೋಡಬಹುದು.

 ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ‘ಪಡಿ ಬೇಡುವ’ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಕಲಿಸುವ ಪಾಠವೇನು?

ಈ ಆಚರಣೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ ಅಂಶವೇ ಇದು.

ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಣ, ಆಹಾರ ಮತ್ತು ವಸ್ತುಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆಯುವ ಕಾಲ. ಆದರೆ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಿಡಿ ಅಕ್ಕಿಯ ಹಿಂದೆಯೂ ರೈತನ ಪರಿಶ್ರಮ, ಮಳೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದ ಶ್ರಮ ಇತ್ತು. ಪಡಿ ಬೇಡುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು:

• ಆಹಾರದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
• ಸಂಕೋಚವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯಲು ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ.
• ಯಾರಿಂದಲಾದರೂ ಸಹಾಯ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಮುಂದೆ ತಾವು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಮನೋಭಾವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
• ದವಸ-ಧಾನ್ಯವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.
• ತಮ್ಮ ಮನೆದೇವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವ ಮೂಲಕ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ.

ಇದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ “ಅನ್ನದ ಬೆಲೆ ತಿಳಿಯಿರಿ, ದಾನ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಿರಿ, ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯಿರಿ” ಎಂಬ ಜೀವನಪಾಠವನ್ನು ನೀಡುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ.

 ಮೂರು ಬಾರಿ ಅಕ್ಕಿ ಹಾಕಿ, ನಾಲ್ಕು ಕಾಳು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇಕೆ?

ಕೆಲವು ಸ್ಥಳೀಯ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಡಿ ನೀಡುವವರು ಮೂರು ಬಾರಿ ಅಕ್ಕಿ ಹಾಕಿದ ನಂತರ, ಪಡಿ ಬೇಡಿದವರು ನಾಲ್ಕು ಕಾಳು ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಕೇತಾತ್ಮಕ ಪದ್ಧತಿಯೂ ಇದೆ. ಇದರ ಹಿಂದೆ ಮನೆಯ ಧನ-ಧಾನ್ಯ ಸದಾ ಅಕ್ಷಯವಾಗಿರಲಿ, ಆಹಾರದ ಕೊರತೆ ಬರದಿರಲಿ ಎಂಬ ಶುಭ ಹಾರೈಕೆಯ ನಂಬಿಕೆಯಿದೆ. ಇಂತಹ ಸಣ್ಣ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರುಗಳು ಸಮೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಹಂಚಿಕೆಯ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದವು.

 ನಾಗರ ಪಂಚಮಿ: ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಭಾರತೀಯರ ಸಂಬಂಧ

ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದ ಪ್ರಮುಖ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ನಾಗರ ಪಂಚಮಿ ಕೂಡ ಒಂದು.

ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾವು ಕೇವಲ ಭಯದ ಸಂಕೇತವಲ್ಲ. ಅದು ಪ್ರಕೃತಿ, ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವ ಜೀವಿಯಾಗಿ ಕೂಡ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಕೃಷಿ ಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹಾವುಗಳು ಇಲಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಕೃಷಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾಗಾರಾಧನೆಯನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದ ಸಂಬಂಧದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯೆಂದು ಕೂಡ ಅರ್ಥೈಸಬಹುದು.

 ವರಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀ ವ್ರತ: ಮಹಿಳೆಯರ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದ ಕ್ಷೇಮ

ಶ್ರಾವಣದ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಆಚರಣೆ ವರಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀ ವ್ರತ. ವಿವಾಹಿತ ಮಹಿಳೆಯರು ಕುಟುಂಬದ ಆರೋಗ್ಯ, ಸಮೃದ್ಧಿ, ದಾಂಪತ್ಯ ಸುಖ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ ಇದೆ. ಅಲಂಕಾರ, ತೋರಣ, ಹೂವು, ಅರಿಶಿನ-ಕುಂಕುಮ, ಪ್ರಸಾದ ಮತ್ತು ನೆರೆಹೊರೆಯ ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಸೌಹಾರ್ದ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಈ ಹಬ್ಬವು ಭಕ್ತಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನೂ ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

 ರಕ್ಷಾಬಂಧನ: ಸಹೋದರ-ಸಹೋದರಿಯರ ಬಾಂಧವ್ಯ

ಶ್ರಾವಣ ಪೌರ್ಣಿಮೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುವ ರಕ್ಷಾಬಂಧನ ಸಹೋದರ-ಸಹೋದರಿಯರ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಕೇತ. ಸಹೋದರಿ ಸಹೋದರನ ಕೈಗೆ ರಾಖಿ ಕಟ್ಟುವುದು, ಸಹೋದರ ಆಕೆಯ ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಬೆಂಬಲದ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡುವುದು ಈ ಆಚರಣೆಯ ಜನಪ್ರಿಯ ರೂಪ. ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಹಬ್ಬದ ಅರ್ಥವೂ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ್ದು, ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ, ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದ ಬಂಧವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿನವಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

 ಶ್ರಾವಣ ಮತ್ತು ಹಸಿರು ಪ್ರಕೃತಿ

ಶ್ರಾವಣದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಮುಖವೇ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಹಸಿರು.

ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ:

 ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ಮೂಡುತ್ತದೆ
 ಮರ-ಗಿಡಗಳು ಹಸಿರಿನಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ
 ಕೆರೆ-ಕಟ್ಟೆಗಳು ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ
 ಪಕ್ಷಿಗಳ ಚಟುವಟಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ
 ಕೃಷಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ವೇಗ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ

ಹೀಗಾಗಿ ಶ್ರಾವಣವು ಭಾರತೀಯರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಜೀವನದಷ್ಟೇ ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಜೀವನಚಕ್ರಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮಾಸವಾಗಿದೆ.

 ಶ್ರಾವಣ ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವ ಜೀವನಪಾಠ

ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದ ನಿಜವಾದ ಸೌಂದರ್ಯ ಕೇವಲ ಹಬ್ಬಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಈ ಒಂದು ಮಾಸದಲ್ಲಿ:

ಶಿವನಿಂದ ತ್ಯಾಗ,
ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧಿ,
ನಾಗಾರಾಧನೆಯಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿ ಪ್ರೀತಿ,
ರಕ್ಷಾಬಂಧನದಿಂದ ಕುಟುಂಬ ಬಂಧ,
ವರಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯಿಂದ ದಾಂಪತ್ಯ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದ ಕ್ಷೇಮ,
ಪಡಿ ಬೇಡುವ ಸಂಪ್ರದಾಯದಿಂದ ದಾನ ಮತ್ತು ವಿನಯ,
ಉಪವಾಸದಿಂದ ಸಂಯಮ,
ಮಳೆಗಾಲದಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ
ಎಂಬ ಹಲವು ಜೀವನಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.

ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸದ ನಿಜವಾದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ ಅಡಗಿದೆ.

 ಶ್ರಾವಣವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಮಾಸವಲ್ಲ  ಅದು ಭಕ್ತಿ, ಪ್ರಕೃತಿ, ಸಂಯಮ, ಹಂಚಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸುವ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸುಂದರ ಅಧ್ಯಾಯ ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಶ್ರಾವಣ ಮಾಸವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸಡಗರ ಸಂಭ್ರಮಗಳಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಾ. ಆ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಎಲ್ಲಾ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆಚರಿಸೋಣ ಅಲ್ವೇ?

ಏನಂತೀರೀ?

ನಿಮ್ಮವನೇ

ಉಮಾಸುತ