ಥಳುಕು ಬಳುಕಿನ ವಯ್ಯಾರದಿಂದ ಹರಿಯುವ ನದಿಗಳಿರಬಹುದು, ರಭಸದಿಂದ ಅಪ್ಪಳಿಸುವ ಅಲೆಗಳಿರಬಹುದು, ಶಾಂತವಾಗಿ ಜಾರುವ ತೊರೆಗಳಿರಬಹುದು—ಅವುಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನ ವಿಶಾಲ ಒಡಲಿಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮುದ್ರ, ತನ್ನೊಳಗಿನ ಅಳಲನ್ನು ಮಾತ್ರ ಯಾರ ಮುಂದೆಯೂ ತೆರೆದಿಡದೆ ಮೌನವಾಗಿ ನುಂಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಅದರ ಆಳ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಆ ಮೌನವೇ ಅದರ ಮಹತ್ತಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅರ್ಥ ನೀಡುತ್ತದೆ.
ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ನಗುವಿನ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಮರೆಮಾಚುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಪದಗಳಾಗಿಸದೆ, ಮೌನದ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಜೋಪಾನವಾಗಿಡುತ್ತಾರೆ. ಹೊರಗೆ ಕಾಣುವ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಹಿಂದೆ ಎಷ್ಟೋ ಅಲೆಗಳ ಕಲರವವಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅಳಲನ್ನು ಒಳಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಬದುಕಿನ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಎದುರಿಸುವುದೇ ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ಆರಂಭ.
ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಸೇರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನದಿಯೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಪಯಣವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನೋವೂ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಹೊಸ ಅರಿವಿನ ಬೀಜ ಬಿತ್ತುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಕಾಡುವ ಕಷ್ಟಗಳು ನಾಳೆ ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಗೆ ಗಟ್ಟಿತನ ನೀಡಬಹುದು. ಇಂದು ಮೌನವಾಗಿರುವ ಮನಸ್ಸು, ನಾಳೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ನೋವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾಗಬಹುದು.
ಆದ್ದರಿಂದ, ಬದುಕು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರಭಸದಿಂದ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದರೂ ಹೆದರಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅಳಲು ಬಂದರೆ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ದಾರಿ ಕೊಡಿ; ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾದರೆ ನಂಬಿಕೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ. ಮೌನವಾಗಿರುವುದು ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ, ಆದರೆ ನೋವಿನೊಂದಿಗೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಹೋರಾಡಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವೂ ಇಲ್ಲ.
ಸಮುದ್ರದಂತೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿರಿ; ಅಲೆಗಳಂತೆ ಬದಲಾಗುವ ಸಂದರ್ಭಗಳ ನಡುವೆಯೂ ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ…
ಸುಜಾತಾ ಮಣ್ಣಿಕೇರಿ
ನಾಗಪುರ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ
