ಈ ಸರತಿ ಯಾವುದಕ್ಕಾಗಿ ಎಂದು ಗೊತ್ತೇ? ರೇಷನ್‌ಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ!

18 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಸರತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ₹1,85,000 ಕೊಟ್ಟು ಫೋನ್ ಖರೀದಿಸಲು ನಾಚಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ₹100ಕ್ಕೆ ಕೇವಲ 4 ಪೈಸೆ ನೀಡಲು ಮಾತ್ರ ನಾಚಿಕೆ!
ನಿನ್ನೆ — ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 18, 2026, ಶುಕ್ರವಾರ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ iPhone 18 Pro ಮತ್ತು iPhone 18 Pro Max ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ದಿನ.
ದೆಹಲಿಯ ಸಾಕೇತ್, ಮುಂಬೈನ ಬಿಕೆಸಿ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮತ್ತು ಪುಣೆಯ Apple Store‌ಗಳ ಮುಂದೆ ಕಂಡುಬಂದ ದೃಶ್ಯ ಹೇಗಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇ?

ಶೋರೂಮ್ ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 10 ಗಂಟೆಗೆ ಮಾತ್ರ ತೆರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಜನರು ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಸಂಜೆ 4 ಗಂಟೆಯಿಂದಲೇ ಸರತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅಂದರೆ ಬರೋಬ್ಬರಿ 16 ಗಂಟೆಗಳು!
ಇದು ರೇಷನ್ ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತ ಸರತಿಯಲ್ಲ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತ ಸರತಿಯಲ್ಲ. ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ನಿಂತ ಸರತಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಬೇರೆ ನಗರಗಳಿಂದಲೂ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ ಬಂದಿದ್ದರು.

ಯಾರೂ ಮೂರ್ಛೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೂ “ನಮಗೆ ನೀರು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಊಟ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಅಳಲಿಲ್ಲ. “ಇವರಿಗೆ ನೀರು ಏಕೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ?” ಎಂದು ಕೇಳಲು ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.
ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಮತಬ್ಯಾಂಕ್‌ಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದವರು ಗ್ರಾಹಕರಾಗಿದ್ದರು.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 10 ಗಂಟೆಗೆ ಶೋರೂಮ್‌ನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲಾಯಿತು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 12 ಗಂಟೆಯೊಳಗೆ ₹1,65,000ದಿಂದ ₹3 ಲಕ್ಷದವರೆಗೆ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಫೋನ್‌ಗಳು ಗ್ರಾಹಕರ ಕೈ ಸೇರಿದ್ದವು.
ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ₹1,85,000 ಅನ್ನು UPI ಮೂಲಕ ಪಾವತಿಸಿದರು! ನಂತರ Instagramನಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ಅನ್‌ಬಾಕ್ಸಿಂಗ್ ರೀಲ್, ಸ್ಟೇಟಸ್ ಅಪ್‌ಡೇಟ್!

ಹಸಿವಿನ ಸೂಚ್ಯಂಕದಲ್ಲಿ ಭಾರತ 105ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ. ಸಂತೋಷದ ಸೂಚ್ಯಂಕದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಸುಮಾರು 115ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ.

ಕೆಲವು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನಾಯಕರು ಭಾರತವನ್ನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ಜನರ ದೇಶವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಸರತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಈ ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರು ಯಾರು?
ಅವರು ರೈತರ ಮಕ್ಕಳು, ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಮಕ್ಕಳು, ಸಾಮಾನ್ಯ ನೌಕರರ ಮಕ್ಕಳು… ಒಬ್ಬರೋ, ನೂರೋ ಅಲ್ಲ… ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರು!

ಈ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇರಳದ ಯಾವುದೇ ಸುದ್ದಿವಾಹಿನಿ ವರದಿ ಮಾಡಿತೇ?
ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಮರಳೋಣ…
ಅದೇ UPI ಮೂಲಕ ₹75,000 ಪಾವತಿಸುವಾಗ ₹30 ಶುಲ್ಕ ವಿಧಿಸಲಾಯಿತು. ಅಂದರೆ ಪ್ರತಿ ₹100ಕ್ಕೆ ಕೇವಲ 4 ಪೈಸೆ.

ಆಗ ಇಡೀ ದೇಶವೇ ಆಕ್ರೋಶಗೊಂಡಿತು!
“ಮೋದಿ ಜನರ ರಕ್ತ ಹೀರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!”
ಒಂದೇ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಎರಡು ಭಾರತಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

1. ಇದು ಶುಲ್ಕದ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ; ಉಚಿತ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಮನೋಭಾವದ ಸಮಸ್ಯೆ.
   Appleಗೆ ₹3 ಲಕ್ಷ ಪಾವತಿಸಿದಾಗ ಅದು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ.

ದೇಶದ ಡಿಜಿಟಲ್ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ 4 ಪೈಸೆ ಪಾವತಿಸಬೇಕಾದಾಗ ಅದು ಸುಲಿಗೆ!

ನಮಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ಸೇವೆಗಳಿಗೆ ಹಣ ಪಾವತಿಸಲು ನಾವು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಪಾಲನ್ನು ನೀಡಲು ಮಾತ್ರ ಸಿದ್ಧರಿಲ್ಲ.
2. ಸರತಿಯ ಹಿಂದಿನ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ.

16 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಸರತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಒಂದು ದಿನದ ರಜೆ, ಪೆಟ್ರೋಲ್, ಊಟ, ಆಟೋ ಪ್ರಯಾಣದ ಖರ್ಚು—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿದರೆ ಕನಿಷ್ಠ ₹3,000 ಆಗಬಹುದು.

ಅದು ಅವರಿಗೆ ನಷ್ಟವೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ₹300 ಪಾವತಿಸಬೇಕಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ನಷ್ಟವೆನಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದು ಬಡತನವಲ್ಲ; ಇದು ಮನೋಭಾವದ ಸಮಸ್ಯೆ.

3. UPI ಉಚಿತವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲು ಹಣ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ?

ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಮೆಚ್ಚುವ UPI ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಹಿಂದೆ ಸರ್ವರ್‌ಗಳು, ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಣೆಗಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳ ವೆಚ್ಚವಿದೆ.
ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸರ್ಕಾರ ಆ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಭರಿಸಿದೆ.

“ಉಚಿತವಾಗಿ ಸಿಗಬೇಕು” ಎಂದು ಕೇಳುವವರು, “ಇದನ್ನು ಉಚಿತವಾಗಿ ಒದಗಿಸುತ್ತಿರುವವರು ಯಾರು?” ಎಂದು ಎಂದಾದರೂ ಕೇಳಿದ್ದಾರೆಯೇ?
4. ಇಂತಹ ಸರತಿಯನ್ನು ನೀವು ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದ್ದೀರಿ?
ರಿಯಾಯಿತಿ ಮಾರಾಟವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಾಗಿ, ಗ್ರಂಥಾಲಯಕ್ಕಾಗಿ ಅಥವಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತದ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಇಂತಹ ಸರತಿಯನ್ನು ನೀವು ನೋಡಿದ್ದೀರಾ?
ಇಲ್ಲ.

ಹಾಗಾದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. “ಉಚಿತವಾಗಿ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಟೀಕಿಸಬೇಕು” ಎಂದು ಈ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಕಲಿಸುವ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯವರಂತಹ ನಾಯಕರ ಮನೋಭಾವದಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಸ್ಯೆಯಿದೆ ಎಂಬುದು ಈ ಬರಹದ ವಾದ.

5. ಕೊನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ…
   ₹1.85 ಲಕ್ಷದ ಫೋನ್ ಖರೀದಿಸಲು ಹಣವಿದೆ. ಆದರೆ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ 4 ಪೈಸೆ ನೀಡುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ.
   ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನೀವು ಬಡವರಲ್ಲ—ನಿಮಗೆ ಅನುಕೂಲವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನೆನಪಾಗುವ ಅವಕಾಶವಾದಿಗಳು!
   UPI ಪ್ರಾರಂಭವಾದಾಗಿನಿಂದ ಉಚಿತವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳುವವರಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ:
   ನೀವು Appleಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ಒಂದು ಫೋನ್ ಏಕೆ ಕೇಳಬಾರದು?

— ಭಾಸ್ಕರನ್ ನಾಯರ್ ಅಜಯನ್