ನನ್ನ ಮಗಳು ಅಮೆರಿಕ ಪ್ರವಾಸ ಮುಗಿಸಿ ಹಿಂದಿರುಗಿದಾಗ, ಅವಳು ಹೇಳಿದ ಒಂದು ಕಥೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಚಿಂತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.
ಆಗ ನನಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು—ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲ…
ಇದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ.
ಅವಳು ಬೋಸ್ಟನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು Costco ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಳು.
ಹೊರಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಳಿ ಇತ್ತು. ಜನರು ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿಯೊಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು, ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅಂಗಡಿಯ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರದ ಬಳಿ ಸುಮಾರು ಐದು ವರ್ಷದ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ನಿಂತಿದ್ದ.
ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಚಿಪ್ಸ್ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ಗಳಿದ್ದವು. ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಫಲಕ ನೇತಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಅದರ ಮೇಲೆ ಮಗುವಿನ ಕೈಬರಹದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು:
“Scout charityಗಾಗಿ ಕೇವಲ $20ಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಖರೀದಿಸಿ.”
ಜನರು ಅವನನ್ನು ದಾಟಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕೆಲವರು ಅವಸರದಲ್ಲಿದ್ದರು.
ಕೆಲವರು ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರೂ ಗಮನಿಸದಂತೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆದರೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಯತ್ನ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.
ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವರ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಾ ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ:
“ನೀವು ಒಂದು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಖರೀದಿಸುತ್ತೀರಾ?”
ಕೆಲವರು ಖರೀದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ನಗುತ್ತಾ,
“ಬೇಡ, ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಮಗನೇ,” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ನಾನು ಯೋಚಿಸಿದೆ:
“ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸು. ಇಷ್ಟು ಬಾರಿ ‘ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅಳಬಹುದು ಅಥವಾ ಬೇಸರಗೊಂಡು ತನ್ನ ಶಿಕ್ಷಕರ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.”
ಆದರೆ ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ “ಇಲ್ಲ” ಎಂದಾಗಲೂ ಅವನು ನಗುತ್ತಿದ್ದ.
ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ.
ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅವಮಾನವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಭಯವಿರಲಿಲ್ಲ.
ನಿರಾಶೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ.
ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಸುಮ್ಮನಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಅವಳು ಒಂದು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ಖರೀದಿಸಿದಳು.
ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅವನು ಖುಷಿಯಿಂದ ಹಾರಿ,
“ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು!” ಎಂದು ಹೇಳಿದ.
ನಂತರ ನನ್ನ ಮಗಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದಳು:
“ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ಪ್ಯಾಕೆಟ್ಗಳನ್ನು ಮಾರಬೇಕು?
ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು?”

ಅವನು ಕೊಟ್ಟ ಉತ್ತರ ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಕಾಡಿತು.
ಅವನು ಹೇಳಿದ:
“100 ಜನರು ನನಗೆ ‘ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳುವವರೆಗೂ.”
ನನ್ನ ಮಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಶಿಕ್ಷಕಿಯತ್ತ ನೋಡಿದಳು.
ಶಿಕ್ಷಕಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು:
“ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ಗಳನ್ನು ಮಾರಿಸುವುದಲ್ಲ.
ಈ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ‘ಇಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಮಗುವಿಗೆ ಕಲಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಗುರಿ.
‘ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೂ ಧೈರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ, ಮುಂದಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಳಿ ಮತ್ತೆ ಕೇಳುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಅವನು ಕಲಿಯಬೇಕು.”
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಂತರ ನನ್ನ ಮಗಳು ಮೌನವಾದಳು.
ನಾನೂ ಮೌನವಾದೆ.
ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏನು ಕಲಿಸುತ್ತೇವೆ?
ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದು.
ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆ.
ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲು.
ಆಯ್ಕೆಯಾಗು.
ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಇರು…
ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಗೆಲ್ಲುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಆದರೆ…

ಸೋಲುವುದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಯಶಸ್ಸಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಆದರೆ ವೈಫಲ್ಯದ ಮೂಲಕ ಸಾಗುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಗತ್ಯವಾಗಿರುವುದು ಅದೇ ಧೈರ್ಯ.
ಏಕೆಂದರೆ ಜೀವನ ಯಾವಾಗಲೂ “ಹೌದು” ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ವಿಫಲರಾಗಬಹುದು.
ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗದೇ ಇರಬಹುದು.
ಕೆಲವು ವ್ಯವಹಾರಗಳು ವಿಫಲವಾಗಬಹುದು.
ಕೆಲವು ಸಂಬಂಧಗಳು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಕೆಲವು ಕನಸುಗಳು ನನಸಾಗಲು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಬೇಕಾಗಬಹುದು.
ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಪಡೆಯುವ “ಇಲ್ಲ” ನಮ್ಮನ್ನು ಮುರಿಯಬಹುದು…
ಅಥವಾ…
ನಮ್ಮನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲಶಾಲಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದು.
ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನೆಂದರೆ—
ನಾವು “ಇಲ್ಲ” ಎಂಬುದನ್ನು ನಮ್ಮ ಶತ್ರುವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತೇವೆಯೇ?
ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಜೀವನದ ಒಂದು ಪಾಠವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಕಲಿತಿದ್ದೇವೆಯೇ?
ಆ ಐದು ವರ್ಷದ ಮಗು Costco ಮುಂದೆ ಚಿಪ್ಸ್ ಮಾರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅವನು ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಮಾರುತ್ತಿದ್ದ.
ಅವನು “ಇಲ್ಲ”ಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
ಅವನು ನಿರಾಕರಣೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ.
ಅವನು ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಸಿದ್ಧನಾಗುತ್ತಿದ್ದ—
ಬಿದ್ದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ.
ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ.
ನಮ್ಮ ಮಗು 10ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರ್ಣವಾದರೆ ನಾವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ?
ಅವನನ್ನು ಗದರಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಚುಚ್ಚುಮಾತು ಆಡುತ್ತೇವೆ.
ಅವಮಾನಪಡುತ್ತೇವೆ.
ಅವನು ಯಾವುದಾದರೂ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ತಿರಸ್ಕೃತನಾದರೆ,
“ನಿನ್ನಿಂದ ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ.
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೇ ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಕಲಿಸುವುದು:
“ಇಲ್ಲ” ಎಂದರೆ — ‘ನೀನು ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ’ ಎಂದರ್ಥ.
ಆದರೆ ಆ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದು:
“ಇಲ್ಲ” ಎಂದರೆ — ‘ಇನ್ನೂ ಆಗಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸು’ ಎಂದರ್ಥ.
ಸ್ನೇಹಿತರೇ,
ಯಶಸ್ಸು ನಮಗೆ ಸಂತೋಷ ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ “ಇಲ್ಲ” ಎಂಬುದನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಕಲಿಯುವುದು ಜೀವನವನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಇಂದಿನಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೇವಲ ಹೀಗೆ ಕೇಳಬೇಡಿ:
“ಗೆದ್ದೆಯಾ ಅಥವಾ ಸೋತೆ?”
“ಎಷ್ಟು ಅಂಕ ಬಂದಿದೆ?”
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ:
“ಇಂದು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ‘ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ?
ಆದರೂ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೀಯಾ?
ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆ ಇದೆ.”
“ಗೆದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಂತೋಷಪಡುವ” ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಡಿ.
ಸೋಲಲು ಹೆದರದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿ.
ಏಕೆಂದರೆ ಗೆದ್ದವನಿಗೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ…
ಆದರೆ ಸೋತ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವವನು ಜೀವನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ.
100 “ಇಲ್ಲ”ಗಳ ಮೂಲಕ ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ “ಹೌದು”ವನ್ನು ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿಗೆ ಒಂದು ಸೆಲ್ಯೂಟ್!
ಈ ಕಥೆ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ್ದರೆ,
ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಸದಾ ಚಿಂತಿಸುವ ಒಬ್ಬ ತಂದೆ ಅಥವಾ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ.





