ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಹಿಂದೆಯೂ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಗಳ ಮುಂದಿರುತ್ತಿದ್ದ ಜಗುಲಿ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದವರಿಗೆ ತಂಗುವ ದಾಣ,
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಾಗಲಿ, ಪಟ್ಟಣದ ಹಳೆಯ ಬಡಾವಣೆಯಲ್ಲಾಗಲಿ, ಮನೆಗಳ ಮುಂದೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಶ್ಯವಿತ್ತು. ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಎರಡೂ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತರವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದ ಕಲ್ಲು ಅಥವಾ ಸಿಮೆಂಟ್ನ ವೇದಿಕೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಹಾಸಿದ ಚಾಪೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಂಬ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರು ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ಆಟವಾಡುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವವರು ಎರಡು ನಿಮಿಷ ನಿಂತು ಮಾತನಾಡುವುದು ಅದೇ ಜಗುಲಿ ಅಥವಾ ಜಗುಲಿ ಕಟ್ಟೆ
ಇಂದು ನಾವು ಅದನ್ನು ಮನೆಯ ವೆರಾಂಡಾ, ಸಿಟ್ಔಟ್ ಅಥವಾ ಪೋರ್ಚ್ ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಹಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಪ್ರವೇಶದ ಬಳಿಯ ಎತ್ತರದ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಗಕ್ಕೆ ದಿಣ್ಣೆ (Dhinnai) ಎಂಬ ಪದವೂ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದೆ. ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದ ಅಧ್ಯಯನಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಇದು ಮನೆಯ ಒಳಭಾಗ ಮತ್ತು ಹೊರಗಿನ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜಾಗದ ನಡುವಿನ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಮಧ್ಯಂತರ ಸ್ಥಳವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಜಗುಲಿ ಕೇವಲ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅದು ಮನೆಯ ವಿಸ್ತರಣೆ, ಅದು ಊರಿನ ಅ
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮನೆಯ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಮುಖ್ಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಎರಡೂ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಒಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಎತ್ತರದ ವೇದಿಕೆಯೇ ಜಗುಲಿ. ಇದು ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಸೇರಿದ ಜಾಗವೂ ಅಲ್ಲ; ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರಸ್ತೆಯ ಜಾಗವೂ ಅಲ್ಲ. ಒಳಗೂ ಅಲ್ಲ ಹೊರಗೂ ಅಲ್ಲ ಎರಡ
ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಜಾಗವನ್ನು transition space ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಅಧ್ಯಯನಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಜಾಗವು ಮನೆಯ ಖಾಸಗಿ ಬದುಕನ್ನು ರಸ್ತೆಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನೆರಳು, ಗಾಳಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಮತ್ತು ಅತಿಥಿ ಸ್ವಾಗತಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಜಗುಲಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಕಟ್ಟಿದ ಕಟ್
ಹೊರ ಊರಿನಿಂದ ಬಂದವರಿಗೆ ಜಗುಲಿಯೇ
ಇಂದಿನಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಊರಿನಲ್ಲೂ ಹೋಟೆಲ್, ಲಾಡ್ಜ್, ಗೆಸ್ಟ್ಹೌಸ್, ಹೋಮ್ಸ್ಟೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಊರಿನಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ ಎತ್ತಿನಗಾಡಿ, ನಡೆದು, ಸೈಕಲ್ ಅಥವಾ ಬಸ್ಅದೇ ಸಂಚಾರದ ಸಾಧನಗಳು. ಸಂಜೆಯಾದರೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆಗ ಪರಿಚಯದವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಇಲ್ಲೇ ಉಳಿ
ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ದೂರದ ಊರಿನಿಂದ ಬಂದ ಪರಿಚಿತರು, ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ಸಂಬಂಧಿಕರು ಅಥವಾ ದಾರಿಹೋಕರು ಮನೆಯ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ದಿಣ್ಣೆಗಳ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದಾರಿಹೋಕರಿಗೆ ವಿ
