ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಸೆಳೆದ
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಅಡುಗೆಮನೆಯೇ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮಸಾಲೆ ಕಾರ್ಖಾನೆ! ಅಲ್ಲಿ ಮಿಕ್ಸರ್ನ ಸದ್ದು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ಯಾಕೆಟ್ಗಳನ್ನು ಹರಿದು ಪುಡಿ ಮಾಡುವ ಆತುರವಿರಲಿಲ್ಲ. ರೆಡಿಮೇಡ್ ಸಾಂಬಾರ್ ಪುಡಿ, ಇನ್ಸ್ಟಂಟ್ ರಸಂ ಪುಡಿ, ಗರಂ ಮಸಾಲಾ ಎಂಬ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ಗಳ ಸಾಲುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಬದಲು… ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಾರಿನ ಪುಡಿ, ಹುಳಿ ಪು
ಭಾರತೀಯ ಮಸಾಲೆ ಎಂದರೆ ಜಗತ್ತಿಗೇ ಒಂ
ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮಸಾಲೆಗಳಿಗೆ ಅಪಾರ ಮಹತ್ವವಿದೆ. ಮೆಣಸು, ಏಲಕ್ಕಿ, ಲವಂಗ, ದಾಲ್ಚಿನ್ನಿ, ಜೀರಿಗೆ, ಧನಿಯಾ, ಅರಿಶಿನ, ಮೆಂತ್ಯೆ ಮುಂತಾದ ಮಸಾಲೆಗಳು ಶತಮಾನಗಳಿಂದಲೇ ಭಾರತದ ವ್ಯಾಪಾರದ ಪ್ರಮುಖ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಾಗಿದ್ದವು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕರಿಮೆಣಸು ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಇತರ ಸುವಾಸನೆಯ ಮಸಾಲೆಗಳು ವಿದೇಶಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳನ್ನು ಭಾರತದತ್ತ ಸೆಳೆದವು. ಭಾರತೀಯ ಮಸಾಲೆಗಳಿಗಾಗಿ ಅರಬ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ಯುರೋಪಿನ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಹಾಗೂ ನಂತರ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್, ಡಚ್, ಫ್ರೆಂಚ್ ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಶಕ್ತಿಗಳು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದವು.
ಹೀಗಾಗಿ ಮಸಾಲೆಗಳೇ ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಎಲ್ಲ ವಿದೇಶಿ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಏಕೈಕ ಕಾರಣ ಎನ್ನುವುದು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಸರಳೀಕರಿಸಿದ ಮಾತಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಭಾರತದ ಮಸಾಲೆ ವ್ಯಾಪಾರವು ಜಗತ್
ನಮ್ಮ ತಾಯಂದಿರ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯೇ ಒಂದು
ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಹೆಂಗಸರು ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುವ ಕೆಲಸವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಒಂದು ಕಲೆ. ಒಂದು ವಿಜ್ಞಾನ. ಒಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯ. ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಆರೋಗ್ಯದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಮಸಾಲೆ ಪುಡಿ ಮಾಡುವ ದಿನವೂ ಹಾಗೆಯೇ! ನಾಳೆ ಶುಕ್ರವಾರ… ಮಸಾಲೆ ಮಾಡೋಣ. ಮಂಗಳವಾರ ಒಳ್ಳೆಯ ದಿನ. ಇವತ್ತೇ ಎಲ್ಲ ಪದಾರ್ಥ ತಂದು ಒಣಗಿಸೋಣ.
ಎಂದು ಶುಭ ದಿನ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಯಾವುದೋ ಪ್ಯಾಕೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರುವುದಲ್ಲ. ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಒಣ ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ, ಧನಿಯಾ,
ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲೂ ಒಂದು ಮಮತೆ ಇತ್ತು
ಮಸಾಲೆ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ತಂದು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿ ಆರಿಸಿ, ತೊಳೆದು, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒಣಗಿಸಿ, ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ದೃಶ್ಯವೇ ಒಂದು ನೆನಪು. ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಹರಡಿದ ಧನಿಯಾ ಬೀಜಗಳು… ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಣಗುತ್ತಿದ್ದ ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿಗಳು… ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಜೀರಿಗೆ… ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಮೆಂತ್ಯೆ… ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಅದರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗದಂತೆ ಅಮ್ಮನ ಎಚ್ಚರಿಕೆ! ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಡ… ಚೆ
ನಂತರ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ಹದವಾಗಿ ಹುರಿ
ಒಣಗಿದ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಪುಡಿ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವ ಪದಾರ್ಥವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹುರಿಯಬೇಕು? ಯಾವುದನ್ನು ಮೊದಲು ಹುರಿಯಬೇಕು? ಯಾವುದನ್ನು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಬೇಕು? ಎಷ್ಟು ಉರಿ ಇರಬೇಕು? ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅಮ್ಮ-ಅಜ್ಜಿಯರಿಗೆ ಅನುಭವದಿಂದಲೇ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಪದಾರ್ಥ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹುರಿದರೂ ರುಚಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಪದಾರ್ಥ ಕಡಿಮೆ ಹುರಿದರೂ ಅದರ ಸುವಾಸನೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಳತೆಯೇ ಇರದ ಅಳತೆ!
