ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಸುಮಾರು 11.30ಕ್ಕೆ ಅವಳ ಫೋನ್ ಬಂತು.. “ಹೇಗಿದ್ದೀರಾ?”
ನಾನು ಹೇಳಿದೆ – “ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀನಿ!”
ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು – “ಇನ್ನು ಮಲಗಿಲ್ವಾ?”
ನಾನು ಉತ್ತರಿಸಿದೆ – “ಇಲ್ಲ.. ಇನ್ನು ಇಲ್ಲ!”
ಅವಳು ಅಂದಳು – “ಇವತ್ತು ಸಾಯಂಕಾಲ ಅಂತೂ ನೀವು ಸಖತ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ಸಮ್ ಆಗಿ ಕಾಣಿಸ್ತಿದ್ರಿ!”
ನಾನು ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದೆ – “ಹೌದಾ, ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್!”
ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಅಂದಳು – “ಇವತ್ತಿಗೂ ನೀವು ಎಲ್ಲರ ಮನ ಗೆಲ್ಲುತ್ತೀರಿ!”
ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾರಾಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದೆ – “ಹೌದಾ!”
ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು – “ಇವತ್ತು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ – ಅದಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಮಾತನಾಡೋಣ ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡೆ!”
ನಾನು ಕೇಳಿದೆ – “ಹೇಳು, ಏನು ಮಾತನಾಡಬೇಕು?”
ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಕೋಚಪಡುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು – “ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಸಹಾಯ ಕೇಳಲಾ, ಬೇಡ ಅನ್ನಲ್ವಲ್ಲ?”
ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಅಂದೆ – “ಇಲ್ಲ! ಹೇಳು ನಿನಗೆ ಏನು ಬೇಕು?”
ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಧ್ವನಿ ಬಂತು – “ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಆಣೆ ಮಾಡಿ!”
ನನ್ನ ಉತ್ತರ – “ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಆಣೆ.. ಅಷ್ಟೇ ತಾನೇ! ಈಗಲಾದರೂ ಹೇಳು!”
ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು – “ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಚಿಕೆ ಆಗ್ತಿದೆ!”
ನಾನು ಅಂದುಬಿಟ್ಟೆ – “ಅಯ್ಯೋ! ಇದರಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆ ಪಡೋದು ಏನಿದೆ.. ಮುಚ್ಚುಮರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳು!”
ಅವಳು ತಡಬಡಾಯಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು – “ಅದು.. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ
ಎಕ್ಸ್ಟ್ರಾ ಸಿಲಿಂಡರ್ ಇದೆಯಾ?”
10 ಬೈಗುಳ ಟ್ರಂಪ್ಗೆ ಮತ್ತು 20 ಖಮೇನಿಗೆ ಉದುರಿಸುತ್ತಾ, ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಫೋನನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದೆ!
