“ಅಜ್ಜಾ, ನೀವು ಇನ್ನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ? ಸುಮ್ಮನೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ…” ಇದು ಇಂದಿನ ಅನೇಕ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುವ ಮಾತು. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ… ನಾವು ಇಂದು “ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಆ ಅಜ್ಜನೇ, ಬಹುಶಃ ತನ್ನ ಯೌವನದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ನಿದ್ದೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರಬಹುದು. ನಾವು “ಅಜ್ಜಿ, ನಿಮಗೆ ಈಗ ಏನು ಗೊತ್ತು?” ಎಂದು ಹೇಳುವ ಆ ಅಜ್ಜಿಯೇ, ಬಹುಶಃ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಬದುಕಿರಬಹುದು. ಇಂದು ಅವರ ಕೈಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿವೆ. ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಕನ್ನಡಕ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಡೆಯಲು ಕೋಲು ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಕೇಳಬಹುದು.
ಆದರೆ…
ಅವರ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಇತಿಹಾಸವಿದೆ.
ಅವರ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಪಾಠಗಳಿವೆ.
ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ಸಾವಿರಾರು ನೆನಪುಗಳಿವೆ.
ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹಿರಿಯರು ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ “ಹಳೆಯ ಪೀಳಿಗೆ” ಅಲ್ಲ. ಅವರು ಮನೆಯ ಜೀವಂತ ಗ್ರಂಥಾಲಯ.
ಆಗಸ್ಟ್ 21 ಏಕೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು?
ಆಗಸ್ಟ್ 21 ಅನ್ನು ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ National Senior Citizens Day ಆಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. 1988ರ ಆಗಸ್ಟ್ 19ರಂದು ಅಮೆರಿಕದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ರೊನಾಲ್ಡ್ ರೀಗನ್ ಅವರು Proclamation 5847 ಮೂಲಕ ಆಗಸ್ಟ್ 21 ಅನ್ನು ಹಿರಿಯ ನಾಗರಿಕರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ದಿನವನ್ನಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದರು. ಅವರ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಮಾಡಿದ ಸಾಧನೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದು ಇದರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಇದು ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಅಧಿಕೃತ International Day of Older Personsಗಿಂತ ಭಿನ್ನ. ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯು 1990ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 14ರಂದು ಅಕ್ಟೋಬರ್ 1 ಅನ್ನು International Day of Older Persons ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿತು. 1991ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಈ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಯಿತು.
ಹೀಗಾಗಿ ಆಗಸ್ಟ್ 21 ಆಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 1 ಆಗಿರಲಿ… ಹಿರಿಯರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ದಿನಕ್ಕಿಂತ, ಅವರನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಗೌರವಿಸುವ ಮನಸ್ಸೇ ಮುಖ್ಯ.
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮನೆ ಎಂದರೆ… ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲ!
ಇಂದಿನ ಮನೆ ಎಂದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ಮಗ, ಸೊಸೆ ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ, ದೊಡ್ಡಪ್ಪ-ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ-ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ಸೋದರ-ಸೋದರಿಯರು, ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಸೂರಿನಡಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬ ಪದ್ಧತಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕಷ್ಟ ಬಂದರೆ ಅದು ಅವರೊಬ್ಬರ ಕಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಮನೆ ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಮಗನಿಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಇದ್ದರೆ ಅಜ್ಜಿ ಅವನಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸೊಸೆಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅತ್ತೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಪ್ಪ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಅಜ್ಜ ಮಕ್ಕಳು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಕ್ಕಳು ಹಿರಿಯರ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಒಂದು ಕುಟುಂಬವೇ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಮಾಜವಾಗಿತ್ತು.
ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ ಅವಿಭಕ್ತ ಕುಟುಂಬದ ದೊಡ್ಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ
ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು ಜೀವನದ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು Googleನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಒಂದು Google ಇತ್ತು! ಅದು ಅಜ್ಜ. ಮನೆಯಲ್ಲೊಂದು Encyclopedia ಇತ್ತು. ಅದು ಅಜ್ಜಿ. “ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?” “ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಬೇಕು?” “ಹಣವನ್ನು ಹೇಗೆ ಉಳಿಸಬೇಕು?” “ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಹೇಗೆ ಧೈರ್ಯವಾಗಿರಬೇಕು?” “ಯಾರನ್ನು ನಂಬಬೇಕು?” “ಯಾರಿಂದ ದೂರವಿರಬೇಕು?” ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವು ಹಿರಿಯರ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವದಲ್ಲಿದ್ದವು. ಅವರು ಪದವಿ ಪಡೆದಿರದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಜೀವನವೆಂಬ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಓದಿದ್ದರು.
