“दाने दाने पर लिखा है खाने वाले का नाम”
“ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅನ್ನದ ಕಾಳಿನ ಮೇಲೂ ಅದನ್ನು ತಿನ್ನುವವನ ಹೆಸರನ್ನು ದೇವರು ಬರೆದಿರುತ್ತಾನೆ” ಎಂಬ ಅರ್ಥವನ್ನು ನೀಡುವ ಈ ಹಿಂದಿ ಮಾತು ಕೇವಲ ಒಂದು ಗಾದೆಯಲ್ಲ. ಅದರೊಳಗೆ ಬದುಕಿನ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯ ಅಡಗಿದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಷ್ಟೇ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿರಲಿ, ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರಲಿ, ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಸಂಪತ್ತಿನ ಒಡೆಯನಾಗಿರಲಿ, ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿದಿರುವಾಗ ಒಂದು ತುತ್ತು ಅನ್ನ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಆ ಸಂಪತ್ತಿನ ಬೆಲೆ ಎಷ್ಟು? ಅನ್ನವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುವ ಆಹಾರವಲ್ಲ. ಅದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಸಿವಿನ ದಿನಗಳ ನೆನಪು, ಅವಮಾನವನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡ ದಿನಗಳ ನೆನಪು, ಹೋರಾಟದ ದಿನಗಳ ನೆನಪು ಮತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದವರ ಋಣದ ನೆನಪು ಕೂಡ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಭಾರತೀಯ ಸಂಗೀತ ಲೋಕದ ಇಬ್ಬರು ದಿಗ್ಗಜರಾದ ಕೆ. ಜೆ. ಜೇಸುದಾಸ್ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಪತಿ ಪಂಡಿತಾರಾಧ್ಯುಲ ಬಾಲಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ (ಎಸ್. ಪಿ. ಬಾಲಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ) ಅವರ ನಡುವೆ ನಡೆದಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುವ ಒಂದು ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿ ಪ್ರಸಂಗ ಇದೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದವರಿಗೂ ಹಸಿವಿನ ದಿನಗಳು ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ
ಒಮ್ಮೆ ಜೇಸುದಾಸ್ ಮತ್ತು ಎಸ್.ಪಿ. ಬಾಲಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಅವರು ವಿದೇಶವೊಂದರಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ ತೆರಳಿದ್ದರು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಸಂಜೆ ನಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ಹೊರಡುವ ಮುನ್ನ ಜೇಸುದಾಸ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕರಿಗೆ, “ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿಸಿ ನಾವು ರೂಮಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ಊಟ ತಂದುಕೊಡಿ” ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ ಎಸ್.ಪಿ.ಬಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು.
ಎಸ್.ಪಿ.ಬಿ ಅವರಿಗೆ ಊಟದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಚಿಂತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿಯಾಗಿದ್ದರು. ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತಮ್ಮ ಆಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಪತ್ನಿ ಸಾವಿತ್ರಿಯವರು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಅಗತ್ಯವಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಾವೇ ತಯಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಜೇಸುದಾಸ್ ಅವರ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿ ಮಾತ್ರ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು.
ಸಮಯ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದೂವರೆ… ಊಟ ಮಾತ್ರ ಬರಲಿಲ್ಲ!
ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮುಗಿಯಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಹೋಟೆಲ್ಗೆ ಮರಳಿದರು. ಸಾವಿತ್ರಿಯವರು ಎಸ್.ಪಿ.ಬಿ ಅವರಿಗಾಗಿ ಆಹಾರ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಜೇಸುದಾಸ್ ಅವರ ರೂಮಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಊಟ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು. ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದೂವರೆ! ಆದರೂ ರೂಮ್ ಸರ್ವೀಸ್ನಿಂದ ಯಾವುದೇ ಊಟ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಎಸ್.ಪಿ.ಬಿ ಅವರಿಗೆ ಜೇಸುದಾಸ್ ಅವರ ಹಸಿವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ಗೆ ದೂರವಾಣಿ ಕರೆ ಮಾಡಿ, ಜೇಸುದಾಸ್ ಅವರ ಊಟ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಂದ ಉತ್ತರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಕಾಯುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಅರಿತ ಎಸ್.ಪಿ.ಬಿ ತಮ್ಮ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಿದ್ದ ಅನ್ನ-ಸಾಂಬಾರನ್ನು ತೆ
“ಏಂಟಪ್ಪಾ… ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ?”
ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ ಜೇಸುದಾಸ್ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, “ಏಂಟಪ್ಪಾ ಬಾಲು… ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಎಸ್.ಪಿ.ಬಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಕೋಚದಿಂದ, “ನಿಮ್ಮ ರೂಮಿಗೆ ಊಟ ಬಂದಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದ ಊಟವನ್ನು ನಿಮಗಾಗಿ ತಂದೆ. ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ…” ಎಂದರು. ಜೇಸುದಾಸ್ ಆ ಊಟದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಮೊದಲ ತುತ್ತನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿದರು. ಆ ಕ್ಷಣ… ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ಅದು ಕೇವಲ ಹಸಿವಿನ ಕಣ್ಣೀರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನೆನಪುಗಳ ಕಣ್ಣೀರು.
