ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸದ ಸಲುವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿ, ಎರಡು ದಿನ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದ ರಾಮಣ್ಣ ಬಂದು ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಮಗಳ ಮದುವೆಗೆಂದು ಇರಿಸಿದ್ದ ಹಣ ಒಡವೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕಳುವಾಗಿತ್ತು. ಪವಾಡದಂತೆ ಅದು ಅವನಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸು ದೊರಕಿದ್ದು ಹೇಗೆ......?
ಚಂದ್ರಣ್ಣ ಊರಿನಿಂದ ಪೇಟೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಅಂದ್ರೂ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಂಜೆಯಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ತಮ್ಮ ಊರಿನ ಕೊನೆ ಬಸ್ಸು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟ. ಜೋರು ಮಳೆ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಕಗ್ಗತ್ತಲು, ಸಧ್ಯ ಬಸ್ಸು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಇಲ್ಲಾ ಅಂದರೆ ಐದು ಕಿ.ಮೀ. ನಡೆದು ಈ ಕತ್ತಲೆ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆ ಸೇರುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುವುದು ಅಂದುಕೊಂಡ.
ಇನ್ನೇನು ಮನೆಗೆ ಎರಡು ಕಿ.ಮೀ. ದೂರ ಇದೆ ಎನ್ನುವಾಗ ಬಸ್ಸು ಕೆಟ್ಟು ನಿಂತಿತು. ಎಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇಳಿದುಬಿಡಿ ಅಂದ ಡ್ರೈವರ್. ಚಂದ್ರಣ್ಣ ಇಳಿದು ಹೊರಟ. ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿದ ಮಳೆ ಈಗ ಸಣ್ಣಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದು ನಡೆದ. ರಸ್ತೆಯೆಲ್ಲಾ ಕಿತ್ತು ಗುಂಡಿಯಾಗಿದೆ, ಮಳೆ ನೀರು ತುಂಬಿ ಹಳ್ಳಕೊಳ್ಳ ಏನೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಹೇಗಪ್ಪಾ ಮನೆ ಸೇರುವುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ, ಮನದಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ಬರಲಿ ಅಂತ ಸಣ್ಣದಾಗಿ, `ಕರುಣಾಳು ಬಾ ಬೆಳಕೆ. ಮುಸಕಿದೀ ಮಬ್ಬಿನಲಿ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆಸನ್ನನು.....' ಹಾಡುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿರುವ ಇವನ ಮೊರೆ ದೇವರಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿತೇನೋ..... ಎಂಬಂತೆ ಮಿಂಚು ಬಂತು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಇಬ್ಬರೂ ಏನೋ ಗಂಟು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ತಮ್ಮೂರಿನವರ ತರಹ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.
``ಹೋಯ್.... ಹೋಯ್..... ಯಾರದು ನಿಲ್ಲಿ,'' ಎಂದು ಕೂಗಿದ. ಕಗ್ಗತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಓಡುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು.
``ಯಾರೋ ಕಳ್ಳರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಬನ್ರೋ.... ಓಡ್ತಿದ್ದಾರೆ ಹಿಡೀರಿ....'' ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಚಂದ್ರಣ್ಣನೂ ಓಡಿದ. ತಾನೊಬ್ಬನೇ ಇರುವುದು ನೋಡಿ ತನಗೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿದರೆ ಎಂದು ನೆನೆಸಿ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಇದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಕರೆದ. ಅವರು ದೂರ ಹೋದರು ಎನಿಸಿತು, ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸಪ್ಪಳ ದೂರವಾಯಿತು. ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಗೆ ಏನೋ ತಗುಲಿತು. ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮಿಂಚು ಬಂದು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಬೆಳಕಾಯಿತು. ಕಾಲಿಗೆ ತಗುಲಿದ್ದು ಅವರು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಗಂಟು. ಏನಿದೆ ನೋಡೋಣ ಎಂದು ಅದನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ಗಂಟನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದಾಗ ಒಡವೆ, ಹಣ ಇದ್ದಂತಿತ್ತು. `ಅವರು ಕಳ್ಳರಿರಬಹುದು.... ಏನು ಮಾಡಲಿ?' ಯೋಚಿಸಿದ. ಗಂಟನ್ನು ಬಿಡಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಮನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ.
ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದ ಹೆಂಡತಿ ತಕ್ಷಣ, ``ಏನಿದು ಪಂಚೆಯ ಗಂಟು?'' ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
``ಏನೋ ಒಂದು ಸುಮ್ಮನಿರು,'' ಎಂದು ಅವಳ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸಿ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದ ಹಾಗೆ ಅದನ್ನು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ಬಂದ.
ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಿಸಿ ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದು ಊಟ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದಾಗಲೂ ಅವನಿಗೆ ಗಂಟಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ. ಏನಿರಬಹುದು ಅದರಲ್ಲಿ...... ಏನಿರಬಹುದು ಅಂತ.
ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ಲೈಟ್ ಹಾಕಿ ಗಂಟು ತೆಗೆಯಲು ಹೋದ. ``ಯಾರು ಲೈಟ್ ಹಾಕಿದ್ದು....?'' ಹೆಂಡತಿ ಕೂಗಿದಳು.
