ಪುಣೆಯ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 3 ಗಂಟೆ ಆಗಿತ್ತು.
‘ರೋಹನ್’ (ವಯಸ್ಸು 35 ವರ್ಷ),
ಅಮೆರಿಕಾದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ವೈಸ್ ಪ್ರೆಸಿಡೆಂಟ್ ಆಗಿದ್ದ,
ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ವಿಮಾನದಿಂದ ಇಳಿದು ನೇರವಾಗಿ ಶ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ.
ಅವನ ತಂದೆ
‘ಸದಾಶಿವರಾವ್’ (ವಯಸ್ಸು 75 ವರ್ಷ),
ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನಿಧನರಾಗಿದ್ದರು.
ರೋಹನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ದುಬಾರಿ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ರೇಬ್ಯಾನ್ ಚಶ್ಮಾ.
ಅವನಿಗೆ ಬೆವರು ಬರುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅವನು ಮರುಮರುಗಿಯಾಗಿ ಗಡಿಯಾರ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಅಲ್ಲಿ ‘ಮೋಕ್ಷ ಇವೆಂಟ್ ಮ್ಯಾನೇಜ್ಮೆಂಟ್’ (ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡುವ ಏಜೆನ್ಸಿ) ಯ ಉದ್ಯೋಗಿ
‘ಸೂಮಿತ್’ ನಿಂತಿದ್ದ.
ಸೂಮಿತ್ ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿದ್ದ.
ಕಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿದ್ದ,
ಪಂಡಿತರನ್ನು ಕರೆಸಿದ್ದ,
ಸದಾಶಿವರಾವ್ ಅವರ ಪಾರ್ಥಿವ ದೇಹವನ್ನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದ.
ರೋಹನ್ ಬಂದನು.
ತಂದೆಯ ಮುಖದ ಕಡೆ ಒಂದು ನೋಟ ಹಾಕಿದ.
ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಒಂದು–ಎರಡು ಕಣ್ಣೀರು ಬಿದ್ದವು.
ಅವನು ಸೂಮಿತ್ ಅನ್ನು ಕೇಳಿದ:
“ಮಿಸ್ಟರ್ ಸೂಮಿತ್,
ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆನಾ?
ನನಗೆ ಸಂಜೆ 6 ಗಂಟೆಯ ರಿಟರ್ನ್ ಫ್ಲೈಟ್ ಹಿಡಿಯಬೇಕು.
ನಾಳೆ ನನಗೆ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ ಮೀಟಿಂಗ್ ಇದೆ.
ದಯವಿಟ್ಟು ಬೇಗ ಮಾಡಿಸಿ.”
ಸೂಮಿತ್ಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು.
ಈ ಮಗನನ್ನು ಸಾಕಿ ಬೆಳೆಸಿದ ತಂದೆಯ ಚಿತೆಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲು ಈ ಮಗನಿಗೆ ಮೂರು ಗಂಟೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲವೇ?
ಸೂಮಿತ್ ಶಾಂತವಾಗಿ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ.
ವಿಧಿ ಪೂರ್ಣವಾಯಿತು.
ರೋಹನ್ ಮುಖಾಗ್ನಿ ನೀಡಿದ.
ಹೊಗೆ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರಿತು.
ರೋಹನ್ ಸೂಮಿತ್ ಅನ್ನು ಬದಿಗೆ ಕರೆದು ಚೆಕ್ಬುಕ್ ತೆಗೆದನು.
“ಸೂಮಿತ್, ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
ನೀವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ.
ನಿಮ್ಮ ಬಿಲ್ ಎಷ್ಟು? 50 ಸಾವಿರ? 1 ಲಕ್ಷ?
ರಾಶಿ ಹೇಳಿ, ಈಗಲೇ ಚೆಕ್ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.
ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಸ್ಥಿ ವಿಸರ್ಜನೆಯನ್ನೂ ನೀವು ಮಾಡಿಸಿ.”
ಸೂಮಿತ್ ರೋಹನ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದ.
ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ನಗು.
ಅವನು ಜೇಬಿನಿಂದ ಹಳೆಯ ಫೈಲ್ ತೆಗೆದು ರೋಹನ್ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.
“ಸಾರ್, ಬಿಲ್ ಕೊಡುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ.
ನಿಮ್ಮ ಬಿಲ್ ‘ಪೇಡ್’ ಆಗಿದೆ.”
ರೋಹನ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ.
“ಪೇಡ್?
ಯಾರು ಹಣ ಕೊಟ್ಟರು? ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಾ?”
ಸೂಮಿತ್ ಹೇಳಿದ:
“ಇಲ್ಲ ಸಾರ್.
ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸದಾಶಿವರಾವ್ ಜಿ (ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ) ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು.
ಅವರು ತುಂಬಾ ಅಸ್ವಸ್ಥರಾಗಿದ್ದರು, ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಲೂ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅವರು ಕೇಳಿದ್ದರು —
‘ನಿಮ್ಮ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಏನು?
ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಆಗಬಾರದು, ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುತ್ತೀರಾ?’
ನಾವು ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ವಿವರಿಸಿದೆವು.
ಅವರು ಅದೇ ದಿನ 50,000 ರೂ. ಮುಂಗಡವಾಗಿ ಜಮಾ ಮಾಡಿದರು.
ಮತ್ತು ಈ ‘ಚೀಟಿ’ ನನಗೆ ನೀಡಿ ಹೇಳಿದರು —
‘ನನ್ನ ಮಗ ಬಂದರೆ ಅವನಿಗೆ ಇದನ್ನು ಕೊಡಿ.
ಅವನು ಬರಲಾರದೆ ಇದ್ದರೆ, ನೀವು ನನ್ನ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಿ.’”
ಸೂಮಿತ್ ಆ ಚೀಟಿಯನ್ನು ರೋಹನ್ಗೆ ನೀಡಿದನು.
ರೋಹನ್ ಕಂಪಿಸುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಚೀಟಿ ತೆರೆಯಿತು.
ಅದರೊಳಗೆ ಸದಾಶಿವರಾವ್ ಅವರ ಕಂಪಿಸುವ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು:
—
“ಪ್ರಿಯ ರೋಹನ್,
ಮಗನೇ,
ನೀನು ತುಂಬಾ ವ್ಯಸ್ತನಾಗಿದ್ದೀಯೆಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.
ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಉಸಿರಾಡಲು ಸಹ ಸಮಯ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.
ನನ್ನ ಮರಣದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ ನಿನಗೆ ಚಿಂತೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ —
‘ರಜೆ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ?
ಟಿಕೆಟ್ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ?
ಮೀಟಿಂಗ್ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?’
ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತವೆ.
ಮಗನೇ, ನಿನ್ನ ಸಮಯ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ.
ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಲೋಕವನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಬೆಳೆಸಿದ್ದೇನೆ.
ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧನ ಶವಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ನಿನ್ನ ನಷ್ಟ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ.
ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಮರಣದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
ಏಜೆನ್ಸಿಗೆ ಹಣ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.
ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ನೀನು ಬರಬಲ್ಲೆ ಎಂದರೆ ಸಂತೋಷ,
ಬರಲಾರದೆ ಇದ್ದರೂ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ದೂರು ಇಲ್ಲ.
ಒಂದು ವಿನಂತಿ ಮಾತ್ರ —
ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಬಿಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ
ನಿನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.
ಇಂದು ನೀನು ನನಗೆ ಅಗ್ನಿ ನೀಡುವಾಗ
ನಿನ್ನ ಕೈ ಕಂಪಿಸಬಾರದು.
ಬೇಗ ಹಿಂದಿರುಗು.
ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಕಾಯುತ್ತಿರಬಹುದು.
ನಿನ್ನ,
ಅಪ್ಪ.”
—
ಚೀಟಿ ಓದಿದ ತಕ್ಷಣ ರೋಹನ್ ಕೈಯಿಂದ ಚೆಕ್ಬುಕ್ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತು.
ಆ ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ,
ಕಟ್ಟಿಗೆಗಳು ಸುಡುವ ಶಬ್ದದ ನಡುವೆ…
ಈಗ ರೋಹನ್ನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಯ ಗರ್ವವೂ ಸುಟ್ಟು ಭಸ್ಮವಾಗಿತ್ತು.
ಅವನು ಮೊಣಕಾಲ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತನು.
ಅರಚಿದ —
“ಅಪ್ಪಾ…!! ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು!”
ಅವನು ಸೂಮಿತ್ ಕಾಲು ಹಿಡಿದನು.
“ಸೂಮಿತ್,
ನನಗೆ ಅಮೆರಿಕಾಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಿಲ್ಲ.
ನನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಇರಬೇಕು!
ನಾನು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಗಳಿಸಿದ್ದೇನೆ,
ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಭಿಕ್ಷುಕ ನಾನು!
ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಮರಣ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಮೀಟಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಿದರು…
ಆದರೆ ನಾನು ಅವರ ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನಕ್ಕೂ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೇನೇ?”
ಆ ದಿನ ರೋಹನ್ ಫ್ಲೈಟ್ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಅವನು ಅಲ್ಲೇ,
ಸುಡುವ ಚಿತೆಯ ಮುಂದೆ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ.
ಏಕೆಂದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು —
‘ಪ್ರೀಪೇಡ್’ ಸಿಮ್ ಕಾರ್ಡ್ ಮಾತ್ರ ಆಗಬಹುದು,
ತಂದೆಯ ಪ್ರೀತಿ ಅಲ್ಲ.
ತಂದೆಯ ಪ್ರೀತಿ ‘ಅನ್ಲಿಮಿಟೆಡ್’,
ಅದರ ಬೆಲೆ ವಿಶ್ವದ ಯಾವುದೇ ಕರೆನ್ಸಿಯಿಂದಲೂ ತೀರಿಸಲಾಗದು.
ನೀವು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವರಾದರೂ,
ಎಷ್ಟು ಹಣ ಗಳಿಸಿದರೂ…
ನಿಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಸುಂದರಗೊಳಿಸಿದ ತಾಯಿ–ತಂದೆಯರ
ಅಂತಿಮ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಜೊತೆ ನಿಲ್ಲುವುದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡಬೇಡಿ.
ಏಜೆನ್ಸಿ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಬಹುದು,
ಆದರೆ ಕಣ್ಣೀರು ಏಜೆನ್ಸಿಯದು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ —
ಅವು ನಮ್ಮ ರಕ್ತದ ಬಂಧಗಳದ್ದೇ….
Father’s Day ಒಂದು ದಿನಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ…… ಇದು ಇಂದಿನ ಯುಗದ ಕಥೆ…..
