ಆದರೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಲ್ಲಿ. ಹಕ್ಕುಗಳಿವೆ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿಲ್ಲವೇ? ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಬೇಡವೇ? ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಹಕ್ಕಿದೆ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಸೈನಿಕನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಕೂಡ ಬಂದಿತೇ? ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಟೀಕಿಸುವ ಹಕ್ಕಿದೆ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ದೇಶದ ಕಾನೂನು, ಪೊಲೀಸ್, ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಧಿಕ್ಕರಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ಸಿಕ್ಕಿತೇ?

ಇದು Gen Z ವಿರುದ್ಧದ ದ್ವೇಷದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ. ಇದು ಮನೋಭಾವದ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಏಕೆಂದರೆ 20–30 ವರ್ಷದ ಯುವಕರನ್ನು “Gen Z” ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಂಘಟಿಸಿ, ದೇಶದ ಕಾನೂನು-ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಎತ್ತಿಕಟ್ಟಬಹುದು, ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಬೀಳಿಸಬಹುದು, ರಸ್ತೆಗೆ ಇಳಿದು ಅರಾಜಕತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ರೀತಿಯ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಕಳೆದ ಎರಡು ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ ಎಂಬ ಆರೋಪಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿವೆ. ನೆರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಾದ ನೇಪಾಳ, ಶ್ರೀಲಂಕಾ ಮತ್ತು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ರಾಜಕೀಯ ಅಶಾಂತಿಯ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಭಾರತದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಅದು ದೇಶದ ಏಕತೆ ಮತ್ತು ಅಖಂಡತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಮೊದಲು ಒಂದು ವಿಷಯ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಸೈನಿಕ ನಿಮ್ಮ ಶತ್ರುವಲ್ಲ!

2026ರ ಜುಲೈ 25ರಂದು ಕಾರ್ಗಿಲ್‌ನ ದ್ರಾಸ್‌ನ ಮಿನಿಮಾರ್ಗ್ ಚೆಕ್‌ಪಾಯಿಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಚರ್ಚೆಗೆ ಬಂದಿತು.  ಸುಮಾರು 40ರ ಹರೆಯದ ಶ್ರುತಿ ಭದಾನಾ ಎಂಬ ಮಹಿಳೆ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯೊಂದಿಗೆ ವಾಗ್ವಾದ ನಡೆಸಿದ ಘಟನೆ ನಡೆದಿದೆ.

ಘಟನೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಏನು?

ರಕ್ಷಣಾ ಸಚಿವ ರಾಜನಾಥ್ ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಸೇನಾ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಜನರಲ್ ಧೀರಜ್ ಸೇಠ್ ಅವರ VIP ಸಂಚಾರಕ್ಕೆ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ನಾಗರಿಕ ವಾಹನಗಳ ಸಂಚಾರವನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ತಡೆದಿದ್ದರು ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಕೂಲ ಹವಾಮಾನದ ಕಾರಣದಿಂದ ವಿಮಾನ ಪ್ರಯಾಣದ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಕಾರ್ಗಿಲ್ ವಿಜಯ್ ದಿವಸ್ ಸ್ಮರಣಾರ್ಥ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ರಸ್ತೆ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆ: ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳ ಸಂಚಾರ ನಿರ್ಬಂಧವೇ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಅವಮಾನವಾಗಬೇಕೇ?

ಸಚಿವರು ಹಾಗೂ ಸೇನಾ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರ ಸಂಚಾರದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಭದ್ರತಾ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಜೋಜಿಲಾ–ಗುಮ್ರಿ ಮಾರ್ಗದ ವಾಹನ ಸಂಚಾರವನ್ನು ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ಬಂಧಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ಅಸಮಾಧಾನಗೊಂಡ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬರು ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯೊಂದಿಗೆ ವಾಗ್ವಾದ ನಡೆಸಿದ್ದು, “ನಾವು Gen Z, ಇಂತಹ ನಾನ್‌ಸೆನ್ಸ್‌ಗಳನ್ನು ಸಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿರುವುದು ವೈರಲ್ ವಿಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬಂದಿದೆ.

ಈ ಘಟನೆ ಲಡಾಖ್‌ನ ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಸಮೀಪದ ಮಿನಿಮಾರ್ಗ್ ಚೆಕ್‌ಪಾಯಿಂಟ್ ಬಳಿ ನಡೆದಿದೆ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ರಸ್ತೆ ನಿರ್ಬಂಧದಿಂದ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಹಲವು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಕಾಯಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿತ್ತು. ಈ ವೇಳೆ ಯುವತಿ, ತಾವು ಸ್ವಂತ ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿರುವುದಾಗಿ ವರದಿಯಾಗಿದೆ.

ಈ ವರ್ತನೆಗೆ ಮಾಜಿ ಸೇನಾ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮಾಜಿ ಸೇನಾ ಅಧಿಕಾರಿ ಕೆ.ಜೆ.ಎಸ್. ಧಿಲ್ಲೋನ್, ಲಡಾಖ್‌ನಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಭೇಟಿ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರುವುದೇ ಸೈನಿಕರು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಗಡಿಯನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. “ಹಕ್ಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಮೊದಲು ಕಾನೂನು ಪಾಲಿಸುವ ಉತ್ತಮ ನಾಗರಿಕರಾಗಲು ಕಲಿಯಿರಿ” ಎಂದು ಅವರು ಕಿಡಿಕಾರಿದ್ದಾರೆ. ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಜನರಲ್ ಡಿ.ಪಿ. ಪಾಂಡೆ ಅವರು, ಈ ಘಟನೆಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ Gen Z ಪೀಳಿಗೆಗೆ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಚಿತ್ರಣ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಭದ್ರತಾ ತಪಾಸಣೆಗಳು ಪ್ರವಾಸಿಗರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸ್ಥಳೀಯರಿಗೂ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಸರ್ಕಾರ ಅಥವಾ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳು ಇಂತಹ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ವಿಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.

“ನನ್ನ ತೆರಿಗೆ ಹಣದಿಂದಲೇ ನಿಮ್ಮ ಸಂಬಳ!” — ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹಾಗೇನಾ?

ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಹೇಳುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾತು: “ಸೈನ್ಯ ನಡೆಯುವುದೇ ನಮ್ಮ ತೆರಿಗೆ ಹಣದಿಂದ!” ಹೌದು. ನಾಗರಿಕರ ತೆರಿಗೆ ದೇಶದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಮಹತ್ವದ್ದು. ಆದರೆ ಒಂದು ಸರಳ ಸತ್ಯ ಮರೆತೇಬಿಡಬೇಡಿ: ಸೈನಿಕರೂ ತೆರಿಗೆ ಪಾವತಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಇನ್ನೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ—

ನಿಮ್ಮ ತೆರಿಗೆ ಹಣದಿಂದ ಸೈನಿಕನಿಗೆ ಸಂಬಳ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಆ ಸೈನಿಕನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ ಹಕ್ಕು ನಿಮಗೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ತೆರಿಗೆ ಪಾವತಿಸುತ್ತೀರಿ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಯೌವನ, ಕುಟುಂಬದಿಂದ ದೂರವಿರುವ ವರ್ಷಗಳು, ಅಪಾಯ ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಮ್ಮ ಜೀವವನ್ನೇ ದೇಶದ ಭದ್ರತೆಗೆ ಒಡ್ಡುತ್ತಾರೆ. ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಇನ್ನು ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಜನರಲ್ ಸತೀಶ್ ದುವಾ, ಸೈನಿಕರ ವೇತನವೂ ತೆರಿಗೆದಾರರ ಹಣದಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಾದವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸೇನಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯೂ ತೆರಿಗೆ ಪಾವತಿಸುತ್ತಾರೆ; ಜೊತೆಗೆ ಲಡಾಖ್ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಚಳಿ, ಮಳೆ, ಗಾಳಿ ಬಿಸಿಲನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ, ತಿಂಗಳಾನುಗಟ್ಟಲೇ ತಮ್ಮ ಮನೆ ಮಠ ಬಿಟ್ಟು ಸೈನಿಕರು ದೇಶದ ಗಡಿಯನ್ನು ಕಾಯುವುದರಿಂದಲೇ ಈ ದೇಶ ಸುಭಧ್ರವಾಗಿದೆ. ದೇಶ ಸುಭಧ್ರವಾಗಿರುವ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ನಾವೂ ನೀವು ಸ್ವಚ್ಚಂದವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮರೆಯಬಾರದು. ಬಹುತೇಕ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಈ ಘಟನೆಯ ವಿಡೀಯೋ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆಯೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾನಗಳಲ್ಲಿ ವೈರಲ್ ಆಗಿ ಇಡೀ ದೇಶವಾಸಿಗಲು ಆ ಹುಡುಗಿ (ಮಹಿಳೆ) ಯನ್ನು ಹಿಗ್ಗಾ ಮುಗ್ಗಾ ಬೈಯ್ಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಆಕೆ ದೇಶದ ಜನರು, ಸೈನಿಕರು ಮತ್ತು ಜಮ್ಮು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪೋಲೀಸರ ಕುರಿತಾಗಿ ತಾನು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಅಂದು ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳು ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದು ನಿಮ್ಮ ತಂಗಿ ಎಂದು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಿ ಎಂಬ ವಿಡೀಯೋ ಹಾಕಿದ್ದಾಳೆ. ಆಡಿಕೆಗೆ ಹೋದ ಮಾನ ಆನೇ ಕೊಟ್ಟರೂ ಬಾರದು ಎನ್ನುವಂತೆ, ಹಾದಿ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ರಂಪ ರಾಮಾಯಣ ಮಾಡಿ ಈಗ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸುವುದರಿಂದ ಆಕೆ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲಾ ಎಂದು ಜನರು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದರಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಿದೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

“ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತು” ಎಂಬ ಮನೋಭಾವವೇ ಅಪಾಯಕಾರಿ

ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮ Gen Zಗೆ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಒಂದು ವಿಡಿಯೋ, ಒಂದು ರೀಲ್, ಒಂದು ಟ್ವೀಟ್, ಒಂದು ವೈರಲ್ ಪೋಸ್ಟ್. ಸಾಕು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ “ಹೀರೋ” ಆಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನೆಂದರೆ, ವೈರಲ್ ಆಗುವುದು ಮತ್ತು ಸತ್ಯವಾಗಿರುವುದು ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ.

500 ಪದಗಳ ಪುಸ್ತಕ ಓದದೆ 50 ಸೆಕೆಂಡ್‌ಗಳ ರೀಲ್ ನೋಡಿ ದೇಶದ ಇತಿಹಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ತೀರ್ಪು ಕೊಡುವುದು ಸುಲಭ. ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಕರಣ ತಿಳಿಯದೆ ಪೊಲೀಸರನ್ನು ಖಳನಾಯಕರೆಂದು ಘೋಷಿಸುವುದು ಸುಲಭ. ಸೈನಿಕನ ಕರ್ತವ್ಯ ತಿಳಿಯದೆ ಸೇನೆಯನ್ನು ಟೀಕಿಸುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಕುಟುಂಬದ ಆಸ್ತಿ ನಿಮ್ಮದು ಆಗಿರಬಹುದು. ದುಬಾರಿ ಕಾರು ನಿಮ್ಮದಾಗಿರಬಹುದು. iPhone ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರಬಹುದು. ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ನಿಮಗೆ ಕಾನೂನಿಗಿಂತ ಮೇಲಿನ ಸ್ಥಾನ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಣವಿದ್ದರೆ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಪರವಾನಗಿ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ?

ಇನ್ನೊಂದು ಭಯಾನಕ ಉದಾಹರಣೆ: ಹಣ, iPhone, Goa Trip… ಮತ್ತು ಕೊಲೆ!

ಯುವ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣದ ಹಣ, ತಕ್ಷಣದ ಮೋಜು ಮತ್ತು ತಕ್ಷಣದ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹುಚ್ಚು ಎಷ್ಟು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಪರಿಣಾಮ ತರಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೂ ಕೆಲವು ಅಪರಾಧ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆಯಾಗಿವೆ. ತೆಲಂಗಾಣದ ನಾಲ್ಗೊಂಡಾ ಪೊಲೀಸರು ತನಿಖೆ ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಕರಣವೊಂದರಲ್ಲಿ, 10ನೇ ತರಗತಿಯ ಇಬ್ಬರು ಬಾಲಕರು ಶಾಲಾ ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್ ಕಲ್ಲು ರೂಪಾ ರೆಡ್ಡಿ ಅವರನ್ನು ಕೊಲೆ ಮಾಡಿದ ಆರೋಪಕ್ಕೆ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ವರದಿಯಾಗಿದೆ.  ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕೊಲೆ ಪ್ರಕರಣವಲ್ಲ. ಇದು ಯುವ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಣದಾಸೆ ಮತ್ತು ಆಡಂಬರದ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ಹುಚ್ಚು ಎಷ್ಟು ಭೀಕರವಾಗಿ ತಿರುಗಿಬರಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ.

27 ಬಾರಿ ಚಾಕು ಇರಿತ!

48 ವರ್ಷದ ಕಲ್ಲು ರೂಪಾ ರೆಡ್ಡಿ, ನಾಗಾರ್ಜುನ ಪಬ್ಲಿಕ್ ಶಾಲೆ, ಕೊಂಡಮಲ್ಲೇಪಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಯ ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್. ಆಗಸ್ಟ್ 12ರ ಬೆಳಗ್ಗೆ, ಅವರಿಗೆ 27 ಬಾರಿ ಚೂರಿ ಇರಿದ ಗಾಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಮೃತದೇಹ ಪತ್ತೆಯಾಯಿತು ಎಂದು ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪತಿ ಹೈದರಾಬಾದ್‌ನಿಂದ ಬಂದು ನೋಡಿದ ನಂತರ ಘಟನೆ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಅವರು ಹಲವು ಬಾರಿ ಫೋನ್ ಸ್ವೀಕರಿಸದಿದ್ದ ಕಾರಣ ನೆರೆಹೊರೆಯವರಿಗೆ ಅನುಮಾನ ಬಂದಿದ್ದು, ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ತನಿಖೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು.

ಒಂದು ಪದ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿತು — “ಬಾಬು”

ಕೊಲೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೊದಲು ರೂಪಾ ರೆಡ್ಡಿಯವರು ತಮ್ಮ ಆಂಟಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ “ಬಾಬು” ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದರು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ನಂತರ ಫೋನ್ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಆಗಿತ್ತು. ಪೊಲೀಸರು ಆ ಒಂದು ಸುಳಿವನ್ನು ಹಿಡಿದು ತನಿಖೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ಶಾಲೆಯ 10ನೇ ತರಗತಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಲಾಯಿತು. ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಐದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಶಾಲೆಗೆ ಗೈರಾಗಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂದಿತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಇಬ್ಬರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕಳೆದ ಎರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಅತಿಯಾಗಿ ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಮತ್ತು ಪಾರ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಪೊಲೀಸರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಸುಮಾರು 80 ಜನರನ್ನು ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಿ  ಆರೋಪಿಗಳೆಂದು ಶಂಕಿಸಲಾದ ಇಬ್ಬರು ಬಾಲಕರನ್ನು ಆಗಸ್ಟ್ 19ರಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬಂಧಿಸಿ ನಡೆಸಿದ ವಿಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ  ಇಬ್ಬರು ಬಾಲಕರು ಸಂಚು ರೂಪಿಸಿ ಕೊಲೆ ಮಾಡಿರುವುದಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ   ತು ಎಂದು ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಶರತ್ ಚಂದ್ರ ಪವಾರ್ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ..

ಮೊದಲ ಪ್ಲ್ಯಾನ್ ಕಳ್ಳತನ. ಅಂತ್ಯ ಮಾತ್ರ ಕೊಲೆ!

ಬಾಲಕರು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಕನ್ನ ಹಾಕಿ ಹಣ ಕದಿಯಲು ಯೋಜಿಸಿದ್ದರು. ಗುರುತು ಮರೆಮಾಚಲು ಗ್ಲೌಸ್ ಮತ್ತು ಮಂಕಿ ಕ್ಯಾಪ್ ಬಳಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕಳ್ಳತನದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಂಕಿ ಕ್ಯಾಪ್ ಸರಿದು ಮುಖ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ರೂಪಾ ರೆಡ್ಡಿಯವರು ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರೆಂಬ ಭಯದಿಂದ ಅವರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ತನಿಖೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅದಾದ ಬಳಿಕ— 27 ಬಾರಿ ಚಾಕು ಇರಿತ. ಇದು ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಆರಂಭವಾದ ಯೋಜನೆ ಹೇಗೆ ಕೊಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

₹1.54 ಲಕ್ಷ ನಗದು ಕದ್ದಿದ್ದರು. ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಹೂತುಹಾಕಿದರು. ನಂತರ ಅದೇ ಹಣದಿಂದ iPhone ಖರೀದಿಸಿ Goa Trip! ಇನ್ನೂ ಆಘಾತಕಾರಿ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ, ತನಿಖೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಈ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಅವರು “ಬೇಗ ಹಣ ಗಳಿಸುವುದು ಹೇಗೆ?” ಎಂಬ ರೀತಿಯ ವಿಡಿಯೋಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದರು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ.

ಒಂದು ಕಡೆ ಜೀವ. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ₹1.54 ಲಕ್ಷ. ಅದರ ನಂತರ iPhone. ಆಮೇಲೆ Goa Trip. ಇದು “ಕೂಲ್” ಜೀವನಶೈಲಿಯೇ? ಅಥವಾ ಜೀವನದ ಅರ್ಥವೇ ಮರೆತ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ?

ಹಣ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಹೇಗೆ?

ಇಂದಿನ ಯುವಕರ ಮುಂದೆ ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ. Internet ಇದೆ. AI ಇದೆ. Startupಗಳಿವೆ. Freelancing ಇದೆ. Content creation ಇದೆ. Sports ಇದೆ. Education ಇದೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಿಂದ ಕಲಿಯುವ ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಆದರೂ ಕೆಲವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು—

“ತಕ್ಷಣ ಹಣ.” “ತಕ್ಷಣ ಫೋನ್.” “ತಕ್ಷಣ ಕಾರು.” “ತಕ್ಷಣ Goa Trip.” ಆದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಸಿಗದ ಒಂದು ವಸ್ತು ಇದೆ — ಯಶಸ್ಸು. ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಬೇಕು. ಶ್ರಮ ಬೇಕು. ವಿಫಲತೆ ಬೇಕು. ಶಿಸ್ತು ಬೇಕು.

Gen Zಗೆ ಒಂದು ಕಠಿಣ ಸತ್ಯ

ಎಲ್ಲ Gen Z ಯುವಕರೂ ಹೀಗಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ತಪ್ಪು. ಅದೇ Gen Zನಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಸೈನಿಕರು, ಉದ್ಯಮಿಗಳು, ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು, ಕಲಾವಿದರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಾಜ ಸೇವಕರು ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲೇಬೇಕು: “ನನ್ನ ಹಕ್ಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತು; ಆದರೆ ನನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಕೇಳಬೇಡಿ.” ಇದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಲ್ಲ. ಇದು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಲ್ಲದ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರ. “ನನ್ನ ಜೀವನ, ನನ್ನ ನಿಯಮ” ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವಾಗ— ನಿಮ್ಮ ನಿಯಮಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾನೂನು ಇದೆ. ನಿಮ್ಮ ಕೋಪದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಹಕ್ಕು ಇದೆ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಹಕ್ಕು ಇದೆ.

ದೇಶವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕೇ? ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ!

ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಟೀಕಿಸಿ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಹಕ್ಕು. ಪೊಲೀಸರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಹಕ್ಕು. ಸೈನ್ಯದ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ. ಅದಕ್ಕೂ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿದೆ.

ಆದರೆ—

ಸಾಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಆರೋಪ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಹಂಚಬೇಡಿ. ಸೈನಿಕರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಬೇಡಿ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಕಾನೂನನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಎಂದರೆ “ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೇ ನಡೆಯಬೇಕು” ಎಂಬುದಲ್ಲ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಎಂದರೆ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನೂ ಸಹ ಕಾನೂನಿನ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ.

“ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು” ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕೇ?

ಕುಟುಂಬದ ಪಾತ್ರ ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಮಗುವಿಗೆ ದುಬಾರಿ ಫೋನ್ ಕೊಡುವುದು ಸುಲಭ. ಬೈಕ್ ಕೊಡುವುದು ಸುಲಭ. ಹಣ ಕೊಡುವುದು ಸುಲಭ.

ಆದರೆ—

ಶಿಸ್ತು ಕಲಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. “ಇದು ತಪ್ಪು” ಎಂದು ಮಗುವಿಗೆ ಹೇಳುವುದು ಕಷ್ಟ. “ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಹಣವಿದೆ ಎಂದರೆ ನೀನು ದೊಡ್ಡವನಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಕಷ್ಟ. “ಸೈನಿಕನನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು” ಎಂದು ಕಲಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ. “ಪೊಲೀಸರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವಮಾನಿಸಬಾರದು” ಎಂದು ಕಲಿಸಬೇಕು. “ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ದೇಶವನ್ನು ಸುಡಬಾರದು” ಎಂದು ಕಲಿಸಬೇಕು. ಹಕ್ಕುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನೂ ಕಲಿಸಬೇಕು.

ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ Marks ಅಲ್ಲ

ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗಣಿತ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಜ್ಞಾನ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. Coding ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ: ಜೀವನವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ? ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುವುದು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಆದರೆ ಹಣದ ಮೌಲ್ಯವೂ ಕಲಿಯಬೇಕು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಬೇಕು. ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಸತ್ಯ ತಿಳಿದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ವಿವೇಕವೂ ಬೇಕು.

ಒಂದು ಕೊಳೆತ ಹಣ್ಣು ಇಡೀ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಬಹುದು

ಪ್ರತಿದಿನ ಸಾವಿರಾರು ಯುವಕರೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುತ್ತದೆ: ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಕೆಟ್ಟವರಲ್ಲ. ಬಹುತೇಕ ಯುವಕರು ಒಳ್ಳೆಯವರೇ. ಆದರೆ ಒಂದು ತಪ್ಪು ಮನೋಭಾವ, ಒಂದು ತಪ್ಪು ಸ್ನೇಹ, ಒಂದು ತಪ್ಪು ವಿಡಿಯೋ, ಒಂದು ತಪ್ಪು ಮಾದರಿ, ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ನಿರ್ಧಾರ— ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೀವನವನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರುವ ಕಡೆ ಕಠಿಣ ಕ್ರಮ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಯುವಕರನ್ನೂ ಒಂದೇ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದು ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ಕೊಳೆತ ಹಣ್ಣನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಬೇಕು  ಇಡೀ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನೇ ಎಸೆಯಬಾರದು.

ಕೊನೆಯದಾಗಿ Gen Zಗೆ ನನ್ನ ನೇರ ಪ್ರಶ್ನೆ

ನೀವು ಈ ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯ. ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಇದೆ. ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ Internet ಇದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಜಗತ್ತಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಹಿಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ. ಹಾಗಿದ್ದೂ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ದೇಶ ಕಟ್ಟಲು ಬಳಸುತ್ತೀರಾ? ಅಥವಾ ದೇಶ ಒಡೆಯುವವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಟಿಕೆಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೀರಾ? ನೀವು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ನಾಗರಿಕರಾಗುತ್ತೀರಾ? ಅಥವಾ ಯಾರೋ ಕೊಟ್ಟ Script ಓದುವ ಗುಂಪಾಗುತ್ತೀರಾ? ನೀವು ಸೈನಿಕನನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೀರಾ? ಅಥವಾ ಅವನನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದ content ಆಗಿ ಬಳಸುತ್ತೀರಾ? ನೀವು ಹಣವನ್ನು ದುಡಿದು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತೀರಾ? ಅಥವಾ ಒಂದು iPhone ಮತ್ತು Goa Tripಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ಪಣಕ್ಕಿಡುತ್ತೀರಾ?

ನೆನಪಿಡಿ ನಿಮ್ಮ ವಯಸ್ಸು ನಿಮಗೆ ಕಾನೂನಿನಿಂದ ವಿನಾಯಿತಿ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ Gen Z ಗುರುತು ನಿಮಗೆ ಅಸಭ್ಯತೆಯ ಪರವಾನಗಿ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಹಣ ನಿಮಗೆ ಅಹಂಕಾರದ ಹಕ್ಕು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನಿಮಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಹಕ್ಕನ್ನು ತುಳಿಯುವ ಅಧಿಕಾರ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಕೋಪ ನಿಮಗೆ ದೇಶದ ಕಾನೂನಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಥಾನ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.

ದೇಶವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ — ಆದರೆ ಸಾಕ್ಷ್ಯದೊಂದಿಗೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಟೀಕಿಸಿ — ಆದರೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ. ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿ — ಆದರೆ ಕಾನೂನಿನ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ. ಯಾಕೆಂದರೆ… ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಆ ಕೈಯಲ್ಲಿ iPhone ಮಾತ್ರ ಇರಬೇಕೇ? ಅಥವಾ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಇರಬೇಕೇ?

Gen Z  ಆಗಿರುವುದು ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ. ಜೆನ್-ಝಡ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಮರೆತಿರುವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ಹಕ್ಕು ಕೇಳುವ ಮೊದಲು ಕರ್ತವ್ಯ ಕಲಿಯೋಣ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕೇಳುವ ಮೊದಲು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಮೊದಲು ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಣ.

ಏನಂತೀರೀ?

ನಿಮ್ಮವನೇ

ಉಮಾಸುತ