ಒಬ್ಬ ಶಿಷ್ಯನು ತನ್ನ ಗುರುಕುಲದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವ ಮುನ್ನ ತನ್ನ ಗುರುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದ. “ಗುರುಗಳೇ, ನಿಮ್ಮಿಂದ ನಾನು ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವೂ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿದೆ. ನಿಮಗೆ ನಾನು ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ಏನು ಕೊಡಲಿ?” ಎಂದು ವಿನಯದಿಂದ ಕೇಳಿದ. ಗುರುಗಳು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಯೋಚಿಸಿ, “ಮಗು, ನಾನು ಕೇಳುವ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ನೀನು ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. “ಗುರುಗಳೇ, ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಶಿಷ್ಯ ಉತ್ತರಿಸಿದ. ಆಗ ಗುರುಗಳು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು:

“ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಕೇಳುವ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆ ನಿನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಮೀರಿದ್ದಲ್ಲ. ನಿನ್ನೊಳಗೇ ಇರುವ ಒಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡಬೇಕು. ಯಾರಿಗೂ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ವಸ್ತುವನ್ನು ತಂದುಕೊಡು. ಅದೇ ನನಗೆ ನೀನು ನೀಡಬೇಕಾದ ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆ.” ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. “ಇದೇನು ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಾರದ ವಸ್ತುಗಳು ಬೇಕಾದಷ್ಟಿವೆ,” ಎಂದುಕೊಂಡು ಆಶ್ರಮದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟ.

ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆಯೂ ಉಪಯುಕ್ತವೇ!

ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಹೋದಾಗ ಒಂದು ಮರದ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಹರಿದು, ಕೊಳಕಾಗಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಬಟ್ಟೆಯೊಂದು ಕಾಣಿಸಿತು. “ಇದಕ್ಕಿಂತ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಾರದ ವಸ್ತು ಇನ್ನೇನಿರಬಹುದು?” ಎಂದುಕೊಂಡ ಶಿಷ್ಯ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಗುರುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಬಂದ. “ಗುರುಗಳೇ, ನೀವು ಕೇಳಿದಂತೆ ಯಾರಿಗೂ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಾರದ ವಸ್ತುವನ್ನು ತಂದಿದ್ದೇನೆ. ಇದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ,” ಎಂದ.

ಗುರುಗಳು ಆ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದರು. “ಮಗು, ಇದನ್ನು ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳುತ್ತೀಯ? ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೊಳೆದು ಒಣಗಿಸಿದರೆ ಇದರಿಂದ ದೀಪದ ಬತ್ತಿ ಮಾಡಬಹುದು. ನೆಲ ಒರೆಸಬಹುದು. ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಲು ಬಳಸಬಹುದು. ಇನ್ನೂ ಹಲವು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಿಸಬಹುದು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಇದು ಹೇಗೆ ಅನುಪಯುಕ್ತ?” ಎಂದರು.

ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. “ಸರಿ, ಇದಕ್ಕಿಂತ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಾರದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಹೊರಟ.

ಕಾಡು ಗಿಡವೂ ಅಮೂಲ್ಯವೇ!

ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಹಿತ್ತಲಿನ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಲುಸಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಕಾಡು ಗಿಡವೊಂದು ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. “ಇದು ಯಾರಿಗೂ ಉಪಯೋಗವಾಗುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದುಕೊಂಡು ಆ ಗಿಡವನ್ನು ಕಿತ್ತು ಗುರುಗಳ ಬಳಿಗೆ ತಂದ. “ಗುರುಗಳೇ, ಈ ಗಿಡ ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡ. ಇದೇ ನೀವು ಕೇಳಿದ ವಸ್ತು,” ಎಂದ.

ಗುರುಗಳು ಗಿಡವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, “ಮಗು, ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾಡು ಗಿಡವಲ್ಲ. ಇದು ಔಷಧೀಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಸಸ್ಯ. ಇಂತಹ ಸಸ್ಯಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಉಪಕಾರಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದಿರುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಯಾವುದಾದರೂ ವಸ್ತು ಅನುಪಯುಕ್ತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದರು. ಶಿಷ್ಯ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾದ.