ಸಮಾಜದ ರೂಢಿ ವಾದಿ ಪರಂಪರೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ದಿನೇಶ್ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ನಡೆಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಈ ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ ಜನರನ್ನು ಎದುರಿಸಿದ್ದು ಹೇಗೆ.....?
ತೆಳುಕಾಯದ, ಉದ್ದನೆ, ಹಾಲು ಕೆನೆಯ ಮೈ ಬಣ್ಣದ, 48ರ ಹರೆಯದ ಸ್ವಾತಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪಾಶ್ ಏರಿಯಾದ ಆ ಫ್ಲಾಟಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿನಿಂದ ಒಬ್ಬಳೇ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ಮನೆಗೆ ತಾನು ಸುಖಿಯಾಗಿ ಜೀವನ ನಡೆಸಬಹುದು ಎಂದು ನೂರಾರು ಆಸೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಬಂದಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಅವಳ ಕನಸು ನನಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸುಖ ಅವಳ ಪಾಲಿಗೆ ಮರೀಚಿಕೆ ಆಗಿತ್ತು.
ಸ್ವಾತಿಯ ತಂದೆಗೆ ಇಬ್ಬರು ಪತ್ನಿಯರು. ಅವರ ಹಿರೀ ಪತ್ನಿ ತೀರಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಇವಳ ತಾಯಿಯನ್ನು ಮದುವೆ ಆಗಿದ್ದರು. ಮೊದಲ ಪತ್ನಿಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನಿದ್ದ. ಇವಳ ತಾಯಿ ಜಾನಕಮ್ಮ ಆ ಮಲಮಗನನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಗನಂತೆಯೇ ಸಾಕಿದ್ದರು. ಅಣ್ಣ-ತಂಗಿ ಮಧ್ಯೆ ಎಂದೂ ಮಲಮಕ್ಕಳೆಂಬ ಭಾವನೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ತಾಯಿ ತಂದೆ ಒಂದು ಆಕಸ್ಮಿಕ ದುರ್ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ತೀರಿ ಹೋದರು. ಆ ನಂತರ ಅಣ್ಣನ ಮದುವೆ ಆಗಿತ್ತು. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅತ್ತಿಗೆ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಗಮನಿಸಿಕೊಂಡು ಗಂಡನನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಗೊಂಬೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಣ್ಣತಂಗಿ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದ ಪ್ರೀತಿವಾತ್ಸಲ್ಯಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಇಟ್ಟಳು.
ನಾದಿನಿ ತನಗೆಂದಿದ್ದರೂ ಕಂಟಕವೇ ಎಂದು ಸಾಧ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಟಗಳನ್ನೂ ಮುಂದೊಡ್ಡಿದಳು. ಒಂದು ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಟರರ್ ಆಗಿದ್ದ ಸ್ವಾತಿ, ಆ ಮನೆಗೆ ಹೊರಗೂಒಳಗೂ ದುಡಿಯುವ ಯಂತ್ರವಾಗಿದ್ದಳು. ಅಣ್ಣ ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಕೊನೆಗೆ ಆ ಮಹಾತಾಯಿ, 32ರ ಗಡಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಈ ನಾದಿನಿಯನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಸಾಗ ಹಾಕಬೇಕೆಂದು 40ರ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಗಂಗಾಧರ್ ಜೊತೆ ಮದುವೆಗೆ ಏರ್ಪಾಡು ನಡೆಸಿದಳು. ಎಂದಿನಂತೆ ಅಣ್ಣ ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ್ದ. ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಯಾರಿಗೂ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ.
ಗಂಗಾಧರ್ ಅವಳಿಗಿಂತ 8 ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವನಾಗಿದ್ದ, ತಂದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ರೋಗಿಷ್ಟ ತಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದರು. ಆ ಮಹಾತಾಯಿಯ ಹಠದ ಮುಂದೆ ಈ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನಿಗೆ ಒದಗಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ವಧುಗಳೆಲ್ಲ ಕ್ಯಾನ್ಸಲ್ ಆಗುತ್ತಾ, 40ನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದ್ದ. ಇವಳ ಮದುವೆ ಆಗಿ 4 ವರ್ಷ ಕಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆ ತೀರಿಕೊಂಡರು, ಅದಾಗಿ 4 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಗಾಧರನಿಗೂ ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದ್ದ. ಹೀಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕೇವಲ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ಅವಳ ವೈವಾಹಿಕ ಜೀವನ ಬಾಡಿ ಹೋಯಿತು.
ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ತವರಿಗೆ ಆಸರೆ ಬಯಸಿ ಬರಬೇಕಾಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಯಥಾ ಪ್ರಕಾರ, ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವ ಯಂತ್ರವಾದಳು. ಬಾಣಲೆಯಿಂದ ಬೆಂಕಿಗೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅವಳ ಜೀವನ ಒಂದು ನಿದರ್ಶನವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗೆ 40+ ಆದ ಅವಳು ಆ ಮನೆಗೆ ಬೇಡದ ಸದಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಜೀವನ ನಡೆಸಲೇಬೇಕಿತ್ತು. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಂಟಕಗಳಿಂದ ಪಾರಾಗಲು ಅವಳಿಗಿದ್ದ ಒಂದೇ ದಾರಿ, ತಾನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಬೇರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು.
